Ik deed een cursus stand-up comedy.<\/p>\n
Als ik dat aan mensen vertelde, zag ik soort verbazing icm doodsangst op hun gezichten.
\n“Oh wat .. dapper”,<\/p>\n
zeiden ze.<\/p>\n
De eerste keren dacht ik dat die verbazing betekende dat ze dachten: “jij?!”<\/p>\n
Maar na een aantal van zulke reacties besefte ik dat het iets anders was. Mensen konden zich niet voor konden stellen dat iemand zoiets vreselijks<\/em> ging doen als op een podium staan, waarbij het publiek ook nog eens zou moeten gaan lachen.<\/p>\n Het was geweldig om te doen.<\/p>\n De eerste les werden al mijn vragen over humor, comedy, grappen, stand up en cabaret beantwoord. Je kunt er vast langer over praten, maar wij gingen leren door het te doen. Comedy is ambacht. Je leert het door het steeds weer te doen.<\/p>\n Een grap is logisch, maar onverwacht. Het is een soort puzzel die de luisteraar wil oplossen. Het levert spanning op, de ontlading van die spanning is prettig. Zo droog beschreven, lijkt het zo simpel. Toch kun je veel verschillende kanten op, met alles dat je wilt vertellen. Daar over nadenken, is geweldig.<\/p>\n Ons klasje bestaat uit 14 comedians in de dop. Na de eerste theoretische les gaan we zelf comedy schrijven, uit ons eigen leven gegrepen. En voor elkaar oefenen. Na elk stuk geven we elkaar feedback, onze docent Roel voorop. En we analyseerden samen waarom grappen nog niet werken, wat er anders kan, wat stoort, wat goed is. Zo leer je zoveel.<\/p>\n Puzzelen met taal. De regels van dit genre van verhalen vertellen verkende ik met plezier. Spelen met pauzes en intonatie. Een uitlaatklep voor de drang om verhalen van mezelf te vertellen.\u00a0 Een goeie grap, dat is echt genieten tot in je diepste vezels. Het is ongelooflijk bevredigend om taal zo in elkaar te schuiven dat het ontploft. Ik kan dat niet beter beschrijven.<\/p>\n Ik hoorde eens dat er mensen zijn, voor wie taal een vriend is. Zo voelt het\u00a0 ook voor mij. Ik probeerde een keer iets met een grap over het verschrikkelijk slechte optreden van K’s Choice waar ik was, maar het voelde niet goed. Ik wil niet klagen over dingen die niet goed zijn. En ik vond het vervelend om iets onaardigs te zeggen over de zangkunsten van een niet-cis-man.<\/p>\n Ik bedacht een stuk over wat er zou gebeuren als je niet op mensen valt, maar op honden. Hoe lastig dat zou zijn. Maar dat paste ook niet bij me, want ik vertel liever verhalen die dichterbij mezelf liggen. Ik hou niet van dingen bedenken.<\/p>\n Er wordt blijkbaar super veel bedacht<\/em> bij stand up comedy. Ik ga ervan uit dat veel van wat comedians zeggen waar<\/span> is. Mijn mede cursisten zeiden bijvoorbeeld dan “weet je wat grappig is, als …”, Dat vond ik heel leuk om in te zien. Ik ben ondertussen wel wat creatiever met de werkelijkheid, maar ik blijft dichtbij de waarheid. Daar ben ik het meest op mijn gemak.<\/p>\n Na een aantal lessen, en wat dingen te hebben uitgeprobeerd, ontstond een samenhangend geheel. Iets dat ik graag wilde delen, dat ik leuk genoeg vond en dat bij me paste.<\/p>\n De generale repetitie ging heel slecht. Ik werd er heel moe van, was niet vooruit te branden. En ik was zeer<\/em> chagrijnig. Het hield een paar dagen aan. Het mocht eigenlijk maar tot 11 uur de volgende dag duren<\/a>, maar mijn stemmingen laten zich niet lijden door theorie\u00ebn. Slechte generale blablabla.<\/p>\n Het ging geweldig.<\/p>\n Vrienden, familie, zelfs twee collega’s waren komen kijken. Ze waren allemaal zo trots op me. Oh dat was een warm bad.<\/p>\n Ik had zelf geen idee hoe het gegaan was. Ik was bang dat ik een spreekbeurt had gehouden, omdat niemand lachte. Toen heb ik de video maar eens teruggekeken en bleek ik er een naast te zitten. Er werd w\u00e9l gelachen.<\/p>\n Hier is een stukje:<\/span><\/p>\n
\nComedy is een fijne manier om met je taalvriend te spelen.<\/p>\n
\nJe mag gewoon verzinnen! Je bent namelijk een verhaal aan het vertellen.
\nIk ben zo na\u00efef.<\/p>\n
\nMaar het hoeft helemaal niet. [explosie vh hoofd]<\/p>\n
\nen mijn eerste reactie is: “nee, dat kan niet, want zo ging het niet”.<\/p>\n