werkzaamheden aan mijn huis

Het is geen metafoor, het is écht zo. Er zijn werkzaamheden aan mijn huis. Dat is een van de stapel redenen waarom ik een puddinghoofd heb. Ik raak er zó gestresst door.

In deze blog gaat over stress-opbouw. Dit is een leeswaarschuwing voor mensen die daar gevoelig voor zijn (zoals W). Dit is óók een verhaal van uitvinden wat er erg is, en daar dan wat aan doen. En er gebeuren altijd dingen die stress opleveren, dus daarmee omgaan, dat is de crux.

Too long geen zin om online te lezen? Dit verhaal kun je ook geprint op je deurmat ontvangen! sannebloem.nl/printshop > stuur een mail en zeg dat je deze blog wilt + je adres.

Ik woon in een sociale-huur-woning, met heel veel plezier. Het is een prachtig appartement aan de voorkant van een groot gebouw, aan het randje van de binnenstad, met een achtertuin. Met de buren deel ik de hal en trapruimtes en achtertuin. Mijn buren zijn vier leuke rond-de-dertigers. We hebben goed contact en eten zo nu en dan samen, sinds de pandemie zijn we closer en delen we wat meer lief en leed en boodschappen. De jonge god (Steven) met wie ik de verdieping deel is naast mijn buurman, ook mijn vriend.

Vóór corona kregen we een brief waarin werkzaamheden werden aangekondigd. Het was geen likje verf.

Het was een fikse renovatie: betere isolatie door nieuwe ramen waar dat mocht (later nieuw aangebouwd) en plakfolie op de ramen waar dat niet mocht (monument). Kozijnen aan de buitenkant verven. Een stijger voor mijn raam. Zingende bouwvakkers, radio aan. Nieuwe brandwerende deuren, nieuwe (snap ik niet precies iets met de) elektra. Hele, hele fikse werkzaamheden dus.

Een paar weken geleden schreef ik dus in mijn agenda: ‘dealen met werkzaamheden’. Het schoot heel even door mijn hoofd dat ik dat wel eens lastig kon vinden, zo’n verbouwing. De volledige omvang van hoe lastig ik dat zou vinden, drong niet tot me door. Ik denk vaak: ‘nou het zal wel loslopen, zo erg is het toch niet?’

Toen een paar mannen de ramen kwamen opmeten was er een misverstand over de tijd waarop ze zouden komen. Terwijl ik een belafspraak had stonden ze (meermaals) aan mijn deur te kloppen. Ik kan niet zo snel schakelen en raakte overstuur. Ik wilde dat ze even zouden wachten, maar vijf minuten later waren ze vertrokken en ik hoorde er niks meer van.

Dat dat op die manier gegaan was, dat vond ik geen fijne voorbode. Het was waarschijnlijk dat zulke dingen tijdens de werkzaamheden vaker voorkwamen. Onverwachte kloppen aan mijn deur, urgentie, herrie, misverstanden. Gedverdemme. En de werkzaamheden waren gepland voor vijf weken.

Gelukkig was ik niet alleen, ook mijn buren hadden te dealen met de werkzaamheden. Steven deed een rondvraag wat de buren ervan vonden, van de naderende werkzaamheden, pas toen dacht ik weer: “oh ja, dat is best ingrijpend, ik moet daar een plan voor maken”.

Steven vroeg ernaar, want anderhalve meter afstand houden, tijdens werkzaamheden in je huis, dat is niet altijd mogelijk. En thuiswerken == thuis bellen en hoe doe je dat als overal geschuurd wordt?

We hadden een huisvergadering, daarin werd me al snel duidelijk dat ik de stress die dit me opleverde niet in haar volledige omvang had gezien. Er kwam zo veel op me af: ze gingen in mijn huis aan het werk, er zouden de hele tijd andere mensen in de buurt zijn, door mijn huis lopen en overal zou herrie zijn, vijf weken lang. En ik vond dat állemaal vervelend en dat zou ik ook nog de klagende, ongezellige buurvrouw zijn. En ik kon nergens naartoe uitwijken, ik móest thuisblijven. Normaal gezien zou ik sowieso elke dag buiten de deur gaan werken.

Vijf weken herrie, stress, rumoerige mannen. Ik moest de afgelopen weken echt heel vaak heel hard huilen. Ik hyperventileerde. Ik hing stotterend en hijgadmend met mannen van de woningbouwvereniging en van het bouwproject aan de lijn. Ik vond het super genant. Ik wil het helemaal niet zó erg vinden. Ik vind het overdreven dat ik het zo erg vind. Ik wijs mijn eigen behoeftes af. “Kom op, grote meid, niet zo aanstellen.”

Mijn huisgenoten zagen me veel vaker in tranen dan ik had gewild. Zij vonden het ook een beetje spannend. De mannen die de maten van het raam kwamen opnemen hadden echt geen enkele boodschap aan de anderhalve meter die wij wél heel strikt aanhouden als we buiten zijn.

Nu kun je werkzaamheden weigeren in Corona-tijd, je kunt er een punt van maken, woonbond inschakelen, zoiets. Daar hebben we het over gehad, maar we besloten als groep dat we de werkzaamheden wel door wilden laten gaan. Het moet toch een keer gebeuren en straks waait het niet meer door de kozijnen heen en is er betere geluids- en warmteisolatie. En Sjors gaf een goed we-moeten-elkaar-een-beetje-helpen-argument voor de aannemer: daar werden ook bij bosjes projecten afgeblazen.

Klein puntje van aandacht was dus dat ik niet weg kon als de spanning te hoog op zou lopen. Daardoor voelde ik me niet veilig in mijn huis.

De werkzaamheden waren wel aangekondigd en er was een soort planning, maar ik wilde veeeeel meer duidelijkheid: waar, wanneer, hoe laat, hoe lang, wie? In de weken voor de verbouwing werd stukje bij beetje duidelijker wat er precies ging gebeuren. Ik maakte een mooie planning. Ik belde met de projectleider en stukje bij beetje werd me meer duidelijk.

Onderwijl moest ik vaak heel hard huilen en was ik dagen van streek omdat het me heel, echt heel veel energie kostte. Mijn hele hoofd was pudding. Ik vergat steeds dat ik hierdoor zo gestresst was en dat ik iets moest doen, vervangende ruimte regelen bijvoorbeeld, maar dat was zo moeilijk, dat ging in hele kleine stapjes. Ik ben in die weken met yoga begonnen want ik wist echt niet meer wat ik kon doen om te ontspannen en mijn lijf deed zeer.

Ik appte wat vrienden om hulp. Een is niet thuis, dus ik dacht opgelucht: ‘ah, daar kan ik dan heen’. Maar daar was al een collega aan het werk overdag. En ik vroeg een ander of ik dan bij haar op kantoor mocht werken (waar zij ook was), maar zij voelde zich daar niet prettig bij. Het was heel legitiem, maar ook heel lastig om te verwerken. Want ik had zo weinig vluchtopties.

Ik had op Instagram een reclame gezien voor het Maliehotel, daar kon je een kamer huren voor overdag, om in te werken. Nu is overprikkeld naar een onbekende locatie gaan niet mijn favorieto, maar in dat hotel is het wel schoon en stil en er gebeurt als het goed is niet zo veel geks. De aannemer en de woningbouwvereniging deden me een aanbod waar ik ze dankbaar voor was: ik mocht als het te erg was naar dat hotel. Dat gaf een beetje ademruimte. Maar eerlijk: het is zo’n hoge drempel om naar dat hotel te gaan, ik doe het veel liever niet.

De werkzaamheden begonnen. De eerste twee dagen waren prima te doen. Beetje gerommel buiten. Ik hoorde steeds via via wat er gebeurt was of ging gebeuren. Als ik beneden kwam, dan zag ik niemand. Dat was niet handig, dat wist ik, maar ik zag zo op tegen die kennismaking met de bouwvakkers. Ik was de boeman, en zij waren mijn boemannen. Ik was een beetje gespannen, maar het was nog prima te negeren.

Affijn de derde dag werden ‘s ochtends vroeg alle ruiten natgespoten omdat ze de muur aan het schoonspuiten waren (?? niks vooraf over gehoord), liep het water bij al mijn buren naar binnen en spatte op hun apparaten, liepen er mannen met een vlammenwerper om het huis om verf af te bladderen aan de voorkant, terwijl ze uitdrukkelijk en meermaals hadden aangegeven dat ze niet aan de voorkant zouden werken. Overal was herrie en buiten hoorde ik het luidkeels overleggen van wat klonk als een peloton bouwvakkers.

Ik zocht maar weer een yoga filmpje op (van Adriene mijn nieuwe vriendin) en probeerde normaal adem te blijven halen.

Ik appte met de werkleider, die belde me, die was aardig. De hele planning was natuurlijk alweer compleet veranderd en uitgelopen en er waren allerlei goede redenen

Ik merkte dat ik véél communicatie hier nodig had en dat ik hier zó veel stress van kreeg, hoe dan ook. Elke keer verandert er toch weer wat. En deze schilders, ze zijn luidruchtiger dan gemiddelde schilders, en ze zingen graag. (Ik zal het daarbij laten). Mijn huisgenoten vinden het “wel gezellig”, ik zit met mijn koptelefoon op ademoefeningen te doen.

Ik had echt iets anders (of méér) nodig dan een paar dagen in een hotel. En toen zei Sjors dat hij een vriendin had met een huisje, in Putten. Dat ze er doordeweeks niet was, dat ik daar misschien heen kon.

En dat kon.

Ik mag er een paar weken doordeweeks wonen. En dat geeft enorm veel rust. Ik was zo blij. Ik voel me óók schuldig, omdat iederéén het zwaar heeft en iedereen wil nu wel ‘even weg’. Maar dag strengheid: ik heb het nodig en ik mag het ontvangen.

Morgen (maandag) gaan de werkmensen de helft van de ruiten uit mijn huis halen en vervangen voor dubbelglas. En die ochtend fiets ik om zes uur met fietstassen vol noodzakelijkheden 50 kilometer naar Putten.

← Vorig bericht

Volgend bericht →

6 Reacties

  1. Avatar

    Kirsten

    Wat n hoop herrie gedoe lijkt me zeg met de bouwvakkers. Kan me voorstellen dat je daar stress van krijg. En wat n goede oplossing, dat huisje in Putten. Naar ik.weet is het daar heel rustig. (N vriend van me heeft daar ook.n huisje)Hopelijk kun je daar uitrusten en bijkomen!

    • Vooral het fietsen was heel fijn. Ik wilde niet met de trein dus ik fietste de meeste op-en-neers. Ongeveer 55 kilometer in de pedalen. Weinig mensen tegenkomen, weinig aanraken en wildplassen. Als ik even niet oplette, was het net vakantie.

  2. Ik ben blij voor je, hopelijk is je eerste week in Putten heel goed bevallen! Echt knap dat je toch om hulp hebt gevraagd en steeds met al die mensen ging bellen, dat zou ik al niet durven. Ik vind het ook altijd verschrikkelijk als er in/om huis dingen moeten gebeuren. Het regelen (koophuis), maar vooral als er dan mensen langskomen. Het is zelfs een van de redenen dat wij nu toch weer geen schoonmaker meer hebben. We konden de hulp zeer goed gebruiken, maar ik trok het niet. En dat is dan slechts één iemand een paar uurtjes zonder vlammenwerper, hè, kun je nagaan. Dus ik begrijp je helemaal!

  3. Geen leuk verhaal, met al die spanningen, maar weel mooi. Zo kan het gaan … en fijn dat je toch nog ergens anders heen kon. Sterkte met de rest van het gedoe. En als t straks klaar is: toch maar genieten van nieuwe ramen en zo.

    • dat viel me pas in toen ik weer thuis kwam na een week, dat het ook echt veel mooier is straks (ik kan me bijna niet indenken hoe iets is nádat er iets gebeurd is). De muren zijn al witter, het is stiller in mijn slaapkamer door het dubbele glas, als er brand uitbreekt dan gaat het niet (zo snel) door het plafond naar de bovenburen, dat is allemaal wél heel fijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *