Wat er nodig is voor een betere band met je buren.

Vervolg op dit verhaal

Een paar dagen later fietste ik van een afspraak* naar huis. Ik was in de buurt van de lampenkappen dus ik fietste er met omtrekkende boog heen. Zelfs nu ik de straatnamen van de lampenkappenlantaarnpalenstraten weet, vind ik ze niet meteen. 

Een van de deuren bij de Bloemenkap staat open, een bouwvakker loopt er witgepoederd binnen. De vrouw des huizes vertelt dat de lampenkappen door buurtbewoners zijn gemaakt, dat het een heel werk was, dat ze mooi zijn, maar dat de straat er op sommige plekken ‘s avonds te donker door wordt.

Ze wijst me naar Monique die in een andere lampenkapstraat woont, die weet er veel meer van. 

Ik hou niet van koud aanbellen bij mensen. Toch doe ik het soms, anders beleef je zo weinig leuks.

Ze is zo’n lief mens dat lekker blijft vertellen en praten. Zonder te vragen waarom ik zo nieuwsgierig ben, vertelt ze hoe ze met de buurtbewoners een plan smeedde. Een buurman kon wel lassen, een andere de kappen bevestigen, een hele groep buurvrouwen naaide de eerste omhulsels voor de kappen. Als ze zo hoog hangen, zie je het niet, maar het zijn grote gevaartes die je halve woonkamer in beslag nemen. 

Ze zijn járen geleden bevestigd, ze zijn zelfs al een keer vervangen en, ja, ze zijn aan vervanging toe. Maar het is een heel georganiseer.

Ze zijn nu weer met een nieuw, terugkerend project bezig: het smoelenboek. Een paar buren verzamelen verhalen en foto’s van alle buren in de buurtvereniging. Een andere buur redigeert, haar man maakt het boekje op. Iedereen krijgt het boekje en nieuwe buren krijgen het als welkom-in-de-buurt-cadeau. Weet je meteen wie er om je heen wonen en hoe ze heten. Ook ik krijg een smoelenboek: “kunnen jullie ook doen in je buurt”.

Het lijkt me al lang leuk om meer contact te hebben met mijn eigen buren, maar ik weet niet goed hoe. Ik bedenk plannen waarin we samen kunnen eten (een hele lange buurt-eet-tafel) en borrelen (de jaarlijkse buurtborrel is al drie jaar geleden), maar bij de gedachte aan wat een werk het is om die kar te trekken, word ik al moe. 

Een rode draad in de verhalen van Monique is dat ze steeds een project hebben. Iemand bedenkt een plan, er worden wat meer mensen bij betrokken en enthousiast, heus niet iedereen er zitten ook vast wat buren nuffig door de gordijnen te kijken naar de geneuzel. Na een tijdje, dan zijn ze al een heel eind met, wat ze ook aan het doen zijn, dan is het áltijd meer werk dan je dacht en eigenlijk heb je er geen tijd voor of geen zin om maar dan ben je al bezig en dan maak je het ook af. 

Zo’n project samen, dat verbindt. Je hebt een reden om samen te komen, om elkaar te appen of te bellen, en als je daarover contact hebt, dan klets je later ook eens over wat anders en je hoeft niet per se allemaal elkaars beste vriend te worden, maar je moet gewoon dat project afmaken en zo worden je buren bekenden. 

Mijn onderbuurman (Sjors de kapper) is een natuurlijke buurtkletser, die kent allerlei buren en weet van alles van ze. Zo iemand heb je nodig. Mijn naast-me-buurman is zo iemand die heel goed iedereen een taak kan geven, waar ze zich verantwoordelijk door voelen. Aan de overkant van de straat is een woongroep, die bellen wel eens bij ons voor het een of ander. Een van de buren aan de andere kant van de oversteek wil samen-eten met de buurt. En de buren bij de gracht, met de berg kinderen, die zetten voor elke scheet de party tent buiten, die willen vast ook iets leuks. We trekken al naar elkaar toe. Mijn buurtje, er is potentie. Nu hebben we een project nodig. 

 

*resultaat van de afspraak

 

← Vorig bericht

Volgend bericht →

3 Reacties

  1. Kirsten

    Hoi Sanne,

    Wat een mooi verhaal zeg! Klinkt heel gezellig en heel verbonden verhaal. Knap gedaan en fijn om te lezen.

    Groetjes,

    Kirsten

  2. Bouzian

    Goed verhaal Sanne

  3. Monique

    Hoi Sanne

    Enorm goed en leuk geschreven. Blij dat ik in zo’n leuke buurt woon :-) Dat weet ik natuurlijk maar nu staat het zelfs Zwart op wit.
    Dank je wel,!! Ik stuur het door
    Hugh Monique

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *