puddinghoofd

Het gaat niet zo lekker. Al ruim een week lukt het me maar nauwelijks om me goed te blijven voelen. Ik voel me het grootste deel van de tijd overweldigd, in de war, verdrietig, vaag.

Er gebeurt steeds weer iets dat me héel erg uit balans schopt. Dan is er weer dit – en dat is heel groots en erg spannend- en heb ik dat ene net weer onder controle dan is er weer iets anders. Er schuiven dingen in beeld die ‘heel belangrijk zijn’ en waar ik écht iets mee moet, maar ik vergeet ze steeds. Pas als ze zich weer aandienen (omdat bijv. een mail me eraan herinnert of een bericht op Instagram of iemand die iets zegt in de supermarkt).

Ik ben niet gegrond. De kleinste dingen maken me van slag.

Ik weet dat het onhandig is om het mezelf kwalijk te nemen dat ik de hele tijd overstuur raak, toch doe ik het.

Het is een puddinghoofd.

Etty mailde me dat. “Mijn hoofd is een pudding” schreef ze en ik begreep -opgelucht- wat ze bedoelde. Opgelucht want ik was dus niet de enige met dat puddinghoofd.

We belden even en probeerden van de pudding wat te maken. We overlegden wat, ik tekende voor haar een schema, maar het was maar half wat. We eindigden in de nieuwe intimiteit die ineens haar kopje opsteekt.

Gesprekken met collega’s (of: de mensen die je collega’s hadden kunnen zijn als je werk had gehad), met leveranciers, met een buurvrouw. De gesprekken kortom met de mensen om je heen die zich niet in de kring van intimi bevinden, die gewoonlijk echt vaak ophielden bij ‘ja hoor prima!’

“De nieuwe intimiteit” is dat gesprekken vaker gaan over hoe het echt gaat. Met emoties, tranen, angsten en pudding en alles. Dat je je zorgen maakt, dat je geen werk hebt, zieke mensen kent of bent. Hoe je hoofd een puddinghoofd is en en dat je er geen chocolade van kunt maken*.

Ik vergat ook overzicht te maken. Ik kon niet schrijven. Ik snapte niet wat er aan de hand was. Soms helpt schrijven me dingen te snappen, maar nu niet. En ik snapte niet waarom. Ik snapte niks!! Aaah. Ik wilde liever iets opbeurends delen. Iedereen heeft zo diens eigen groot of klein Coronaleed, liever wilde ik niet mijn gezeur aan toevoegen, dat ook nog eens niet opgelost is.

Maar toen de mist heel even was opgeklaard, zag ik dat het gezeur een oordeel is over mijn gevoelens, dat ik óók had geprofiteerd van de eerlijkheid over de pudding van Etty, dus dat ik ook mijn pudding kon delen. Ook zonder dat het opgelost was.

t.a.v puddinghoofden die wél chocolade (ervan) willen maken, hier staat een recept voor chocoladepudding van Coquinaria.

Hier zijn een paar tekeningen van Etty.

https://www.instagram.com/p/B-goYZdIObJ/

* ik dacht altijd dat “ergens geen kaas van kunnen maken een uitdrukking was, maar dat is niet zo! Het is een verhaspeling van het gezegde “er geen chocolade van kunnen maken” (lees)

← Previous post

Next post →

3 Comments

  1. Wat een fijn Pudding verhaal Sanne. Herkenbaar (een beetje) eerlijk en niet mooier maken dan het is. Goed genoeg om te delen en dan wel te zin of iemand er chocola van kan maken. Met mijn eigen pudding valt t meestal wel mee. Dat klinkt stoer, toch? Maar soms zit ik ook ineens raar naar mijn eigen pudding te kijken. Dus blij met je verhaal.

  2. Avatar

    Kirsten

    Mooi puddingverhaal. Lijkt me wel lekker zo de ‘nieuwe intimiteit’ te kunnen delen. Doet me ook denken aan mezelf. Ik heb n cakehoofd. Gortdroog, als ik de g zeg blijft ie agterin mijn keel hangen. Ik twijfel of ik eens mijn vader zal bellen/mailen…Tijd om eens pudding te maken.

  3. Avatar

    Kirsten

    En ook sterkte!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *