Onbewogen Verhalen in Utrecht

De zomer dringt zich aan ons allemaal op, zonder dat we onze gewone plannen kunnen uitvoeren. Het moet daarom zijn dat ik de laatste tijd wat vakantie in mijn dagen smeer.

DIT PANNETJE!!!

Op de stoep bak ik eitjes in mijn vakantie-pannetje. Werken (of het zoeken van werk) mag even wachten als een vriendin vraagt of ik een paar dagen mee wil glampen. Daaraan plak ik nog een weekend in een bos met lieve nieuwe mensen en een bloot rennend leuk kind. Ik loop de bossen in met mijn vader, met mijn moeder een stad. Op de stoep bak ik nog meer eieren. Met slippers aan naar de supermarkt. Een stokbrood bestellen in het Frans. Er moet vakantie in mijn dagen.

Het gevoelsmatig eindeloze binnenzitten, het stressen om afstand, de afstand tot alles en iedereen, daarvan heb je vakantie nodig.

Met vriendin Ka wandelde ik een rondje door de binnenstad van Utrecht. We hebben een geprinte kaart met stippellijnen en hoeven niet ver te reizen voor dit klein avontuur.

Deze route loopt langs mijn huis én langs haar leenhuis dus uit onze voordeur stappen we zo de route in.

De wandelroute met “onbewogen verhalen” leidt ons langs een aantal beelden in de binnenstad van Utrecht. Cijfers op de kaart markeren de elf beelden die voor deze route zijn gekozen. Bij elk beeld is een geluidsfragment met uitleg over het beeld gevolgd door een kort verhaal.

We zijn stadstoeristen. Zij leest de kaart en weet in deze haar nieuwe stad overal de weg. We volgen niet de precies de stippelroute, zij kiest andere straten naar ons volgende beeld. Ik wil eigenlijk dat ze de route volgt, zoals het hoort. Ik voel dat het mijn aandacht vraagt, maar het zakt langzaam weg als ik merk dat het geweldig is dat zij leidt en ik volg en het loslaat.

De verhalen op de route zijn van zeer sterk wisselende kwaliteit. Beroepsschrijvers als Vrouwkje Tuinman, Vincent Bijlo en Alexis de Roode maken er wat moois van, maar bij veel anderen is slechts op faam geselecteerd. Anton Geesink (schreef het verhaal bij het beeld “Anton Geesink”) vertelt dat hij in Japan is geweest en wel eens in de bus zit. We moesten daar heel hard om lachen, maar alleen omdat het zo .. willekeurig was. Deze toer was beter geweest als de verhalen (strenger) geredigeerd waren.

Het is zacht weer, droog en we praten wandelend. Wandelend praten is geweldig: het voor je uit kijken terwijl je je gedachten ordent, frisse lucht om je heen.

“Wat ben je aan het doen????” vraagt de man die ons een telefoon ziet neerleggen aan de voet van een beeld. Ik leg daar mijn telefoon zodat we allebei kunnen horen wat Henk Westbroek (faam) te zeggen heeft over dit beeld. Hij dacht dat we een foto probeerden te maken vanaf de onderkant, dat was geen slecht idee.

Het is geen literaire tocht. Het is vermakelijk. Je kunt wanneer je maar wilt vertrekken. Het is leuk om even samen ergens op een nieuwe plek stil te staan en te beluisteren. Ben je een keer in het centrum en wil je even kosteloos wat leuks doen, of gewoon een beetje vakantie in je dag, dan is dit een prima optie.

Nog even wat punten als je deze wandeling wilt doen

  • Ga naar deze website voor de kaart en de geluidsfragmenten: https://www.everybodylikespenguins.nl/nieuws/onbewogenverhalen/ Ik kan de kaart voor je printen (dan kun je die op de route ophalen)
  • In het centrum van Utrecht wandel je dit rondje in een tot anderhalf uur.
  • Ga je met meer dan twee, neem dan een boxje mee voor het beste geluid en voor 1,5m.
  • Trigger waarschuwing voor zelfdoding in het eerste verhaal, ben je hier gevoelig voor, vervang het evt. voor dit filmpje waarop je ziet hoe de beeldhouwer de laatste hand legt aan het beeld.
  • “Beeld” 5 staat op de kaart een halve centimeter te ver naar rechts, maar deze kun je gerust overslaan.
  • Nummer 9 staat op de kaart bij een ander beeld (dat erbij had gemogen omdat het interessant is). Naast beeld nummer 8 vind je direct beeld nummer 9.
  • Wil je meer informatie over andere beelden dan is de “kunst in de openbare ruimte Utrecht” app wat voor jou (ze winden er geen onduidelijke doekjes om).
  • Een andere optie, voor een avondwandeling in Utrecht, is “Trajectum Lumen”. Die voert je langs ca 9 lichtkunstwerken in de stad. Op de daarvan site kun je het niet meer vinden, maar de route is wel degelijk gratis en zelfstandig te lopen, klik hier. Ze was bij de oprichting heel tof, valt nu wat tegen. Toch altijd fijn om een route te hebben die je op een verloren avond van je bank af lokt, de wereld in.

← Vorig bericht

Volgend bericht →

2 Reacties

  1. Avatar

    Kirsten

    Wat een leuke blog! Ik maak zo mee wat jullie meemaken! Een fijn verhaal om te lezen.

  2. Leuk Sanne! Ik ga de Kunst in openbare ruimte proberen. Soms wandel ik door de binnenstad (liefst op zondagmorgen en waar geen winkels of drukke horeca is). Dan maak ik foto’s en kom vaak niet verder dan 2 straten of een stuk van de gracht. Heel veel te zien, als je zonder doel en niet snel loopt. En veel verhalen uit mijn bewogen studententijd en daarna. Kom ik mezelf weer eens tegen :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *