Er is een man die zijn naam opzocht online, maar nooit een naamgenoot vond, tot hij er wél een vond, zijn naamgenoot bleek opgesloten te zitten in Guantanamo Bay. Waarom?* In een half uur word ik bijgepraat over de taalontwikkelingen rondom de klimaat crisis**. Daarna praten twee mannen met de bijna-90-jarige Tonke Dragt, de ene vragensteller irriteert me een beetje, de andere vertedert me door een anekdote waarbij hij als jonge journalist poffertjes ging eten met Tonke.***

Als ik niet aan het werken ben op de computer, als ik alleen thuis ben, luister ik naar podcasts.

Ik kom thuis en zet een kook-radio-show op. Vertrek ik van huis, dan beginnen ze al tegen me te praten: Paulien Cornelisse, Ira Glass, Ellen Deckwitz, Jacob Goldstein, Alexander Klöpping. Terwijl ik me door het verkeer manoeuvreer, de afwas doe, als ik kook, als ik hardloop, door de stad loop in m’n pauze, als ik douche, als ik me aankleed, als ik in de trein zit, als ik van de supermarkt naar huis loop.

Een onstilbaar verlangen naar pratende mensen om me heen. Zelfs als ik m’n podcastapp opende en niets meer zag dat me interesseerde, dan luisterde ik nóg.

Ik was op zoek naar oeverloos en interessant gepraat, zonder terugpraatverplichting. Sorry, wat zocht ik? Afleiding.

Nu heb ik niets meer tegen afleiding zoeken. Afleiding is een prima middel om te herstellen van stress, om bij te komen van een drukke avond, van een ingewikkeld gesprek. Maar ik leidde mezelf wel heel veel af.

Het was zo lekker geworden om via mijn oren meegenomen te worden, weg van hier.

Ik hoorde laatst iemand**** zeggen dat als je met twee dingen tegelijk bezig bent, je aandacht niet bij het één of het ander is, maar nergens. Steeds schakel je, maar je aandacht zelf schakelt niet zo snel.

Ik wil mijn aandacht wat beter inzetten, want zonder al die pratende vreemden, heb ik meer ruimte om wat er om me heen gebeurt te verwerken en ervan te genieten.

Deze maand (maart) ga ik wat bewuster om met mijn podcastluistergedrag. Ik voel die aandrang om iets te luisteren en laat die dan weer los. Dan ben ik erg “in het moment”. De aandrang om te luisteren is nu mijn trigger om even ontzettend lekker mindfull in het nu te zijn.

In die stilte, merk ik, herstel ik óók. Dan is er minder ruis en borrelen er gedachten bij me op, die zich niet een weg lángs het gebabbel hebben hoeven banen. Best lekker is dat.

Wie niet op podcast-dieet zit:
* https://www.npr.org/podcasts/809233558/the-other-latif?t=1583924150359
** https://www.theallusionist.org/allusionist/alarm-bells
*** https://podcastluisteren.nl/ep/De-Grote-Vriendelijke-Podcast-Aflevering-23-deel-1-Tonke-Dragt-mmv-Paulien-Cornelisse
**** dat was Elke Geraerts, sinds haar lezing denk ik elke dag aan konijnen en olifanten.
- foto van toen ik deze week ging hardlopen en na een tijdje even ophield met luisteren naar Obama en eens om me heen keek, wat zonde om dit uitzicht in gedachten verzonken te missen