ik heb geld gekregen van de overheid

Mijn lopende rekening liep leeg.

Ik had een ernstig gesprek met mijn spaarrekening, die zei: “leen maar van je pensioenrekening, wij zijn al aan onze taks”. Maar mijn pensioenrekening zei nuffig dat het “niet gepast was om een lening te geven”, met het argument dat “het daar niet voor bedoeld was”.

Ik sprak dus toch mijn spaarrekening maar aan. Ik tracht die altijd op zo’n niveau te houden dat ik de huur komende drie maanden sowieso kan betalen. Al snel raakte ik onder de drie-maanden-huurgrens. Toen vroeg ik de TOZO aan. Al mijn ideeën over zelfredzaamheid moesten even op pauze.

De TOZO dat is de tijdelijke overbruggingsregelingmaatregel van de overheid voor ZZG’ers (zelfstandigen zonder geld). Binnen één week (half maart) werden al mijn klussen werden afgezegd, alle activiteiten waarmee ik evt. geld zou kunnen gaan verdienen werden afgelast, sindsdien ben ik nog maar één keer ingehuurd*. Ik begon een printshop, maar dat is geen vetpot.

Ik maakte een overzicht van de dingen die ik wilde kopen als ik straks dat vrachtschip met geld zou krijgen – de TOZO vult je inkomen aan tot bijstandsniveau i.e. €1050.

De lijst begon heel deftig met “dagcrème” want die was al een tijdje bijna op en ik wilde die graag weer dagelijks gaan gebruiken (een dagcrème eens per drie dagen gebruiken, dat zou wel eens illegaal kunnen zijn). Het is geweldige dagcrème, niet op dieren getest en zonder ingrediënten die slecht zijn voor je huid. Het wordt door een Nederlands bedrijf gemaakt, met een bedrijfsfilosofie die ik toejuich. En het kost ongeveer net zo veel als een avond in eten gaan met twee personen** .

Na de dagcrème bleef mijn pen steken, ik wilde verder niks bijzonders.

Er kwamen alleen maar dingen in mijn hoofd die sneu waren om op je verlanglijst te zetten. Ik wilde namelijk weer een nieuwe tandenborstel, maar dat stelde ik nu uit, noodzakelijk was het nog niet. Ik wilde gewoon boodschappen doen, zonder steeds bij te moeten tanken van mijn zeer rap slinkende spaarrekening (“ho ho ho eens even”).

Ik wilde niet bang zijn voor vergeten rekeningen van late leveranciers. En de eigen bijdrage voor de zorgverzekering. Ik wilde mijn pensioen weer verder kunnen opbouwen en mijn vakantiegeld op de vakantierekening laten staan, zodat ik straks ook nog op vakantie kon. Dat ik straks ook behoefte had aan vakantie, dat voelde ik al op mijn crocs aan. Die crocs hadden een gat in de rechter zool en waren dus óók aan vervanging toe, maar ook die konden nog een paar maanden extra mee.

Twee weken geleden week werd de TOZO van maart op mijn rekening gestort. Het werd vergezeld door veel brieven en mails waarin stond dat als ik gejokt had of als ik tóch inkomsten kreeg, dat ik dan alles of een beetje moest terugbetalen. Het is doodspannend want ik heb niet gejokt, maar de exacte regels van de regeling zijn niemand echt helemaal duidelijk. **

De hogere cijfers op mijn bankrekening gaven metéén rust. Er was veel gaande op allerlei vlakken, het was heerlijk dat dit in elk geval nu even geregeld was. Van geldzorgen werd ik hartstikke gestresst, dat merkte ik pas goed toen ik weer opgelucht adem kon halen.

Die ene klus die ik deed, daar word ik niet rijker van, want alles wat ik nu verdien, dat verreken ik met mijn kosten en trek ik daarna af van mijn TOZO***. Kan me niets schelen.

Werken is niet alleen maar dat wat je doet om geld op je rekening te krijgen. Het is zingevend, geeft voldoening en ritme en je hebt nog eens wat om over te vertellen bij de Zoom borrel.

Inmiddels is mijn pensioen is deze maand weer overgemaakt naar de pensioenrekening, “allicht” zei die, zucht. Mijn dure dagcrème heb ik meteen besteld. Daarna verdeelde ik de cijfers over de juiste potjes.

En ik was zo dankbaar.

Ongelooflijk dankbaar dat er zó snel iets geregeld kon worden voor mij en andere mensen die plots zonder werk zaten. Een beetje onvoorziene inkomstendaling daar kon ik mee omgaan, maar niksnergenshelemaalnietmeer en waarschijnlijk een hele tijd niet meer, daar kon ik niets mee.

Het privilege weer geld te hebben, wilde ik graag delen met mensen om me heen. Ik nam me dus voor om mijn geld zoveel mogelijk lokaal te besteden. Meer bij kleinere ondernemers wiens voortbestaan afhangt van onze uitgave-keuzes. Ik had daar eerder geen benul van, maar nu zie lees ik dat ineens op social media(…). Ik wil graag als de staldeuren straks weer wat wijder opengaan, nog iets te hebben om naar toé te gaan.

Ik geef mn TOZO dus lekker in de buurt uit. Ik geef wat uit aan de kroeg waar ik heen zou zijn gegaan (lekker dansen), koop eten bij mijn lievelingskok (nu jij), ik ben naar de geitenboerderij gefietst voor lokale kaas (en ze hadden ook biologische wijn hoezee) en ik kocht eindelijk weer eens een boek bij mijn favoriete boekhandel.

Nu is het afwachten. De regeling is tijdelijk en daarna, tsja wat daarna? Ik heb, net als jij, geen idee waar we op af stevenen. Tot nu toe is het bij mij nog nooit niet goed gekomen met het vinden van bijzondere werkprojecten, dus laat ik er maar op vertrouwen dat er straks weer iets op mijn pad komt dat mijn hart verblijdt en mijn honger stilt.

Heb jij een TOZO? Wat is het eerste dat je gedaan hebt?

* Die ene keer dat ik nog mocht werken, was overigens geweldig. Het was een Belangrijke Klus. Ik kon zonder schuldgevoel de deur uit: dit moest gebeuren. Ik had deodorant onder mijn oksels gespoten en goed nagedacht over mijn kleding. Ik had mascara op. Ik had in mijn tas desinfecterende handgel en hygiënische doekjes. Ik ging met de trein naar A. (niet msterdam). Na vijf weken binnen zitten was het alsof ik op wereldreis ging.
De wereld was ongelooflijk stil. Ik reisde buiten de spits, met maar twee anderen mensen in een treincoupé. De reis duurde lang omdat er alleen sprinters reden, daarom had ik een dik boek meegenomen. Het was echter zo waanzinnig geweldig extatisch om weer eens op pad te zijn dat ik niet las maar naar buiten keek zonder knipperen.
Ik wilde van de daken schreeuwen dat ik buiten was, maar het voelde ook heel illegaal dus ik hield me maar stil. Ik -en mijn opdrachtgevers met mij- vonden dat mijn klus essentieel genoeg was, maar dat zie je niet als je op instagram kijkt. 
Ik was vooraf gespannen maar gaandeweg werd ik steeds blijer. Ik vind mijn werk (als autocue operator) ongelooflijk leuk, het was geweldig om mijn collega H. weer te spreken en om weer eens op een bijzondere plek te komen. Ik kwam opgeladen van mijn klus weer thuis.

** de website van mijn dagcrème: Uncover Skin Care. Op deze blog van dezelfde persoon staat heel veel goed onderbouwde informatie over huidverzorging, van verschillende merken precies beschreven wat in welke crème zit en waarom en of het goed voor je is of niet. Je kunt er daarna voor kiezen om de crème van Dokter Ultee te kopen, of je koopt een ander merk, ze deelt haar kennis rijkelijk en ik viel als een blok voor haar (marketingstrategie en) missie.

*** hoe dat verrekend wordt, is nog onduidelijk. Ik had net een man van de gemeente aan de lijn en die zei dat het verstandig was dat ik wat opzij zette van mijn inkomsten. Ik had berekeningen gemaakt. Mijn collegavriendin Eva heeft een hele goeie opzet gemaakt voor het maken van een overzicht. Als je daar een leeg kopie'tje wilt, stuur me een bericht. Het klopt waarschijnlijk niet precies, maar het is fijn om enig zicht te hebben op wat je evt. terug moet betalen. Heb je grote inkomsten (ja, dat is heel subjectief) dan moet je die meteen doorgeven, anders kun je beticht worden van fraude. Ze weten het ook nog niet goed. Wat ik begrijp want deze nieuwe supermaatregel is binnen 6 weken uit de grond gestampt, dat is echt niet veel tijd om een regeling van deze omvang voor te bereiden. 
 

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Avatar

    Kirsten

    Leuke blog! En ja idd het is heel fijn om toch wat centen te makken te hebben!genietse

  2. Avatar

    Bouzian

    Leuk verhaal Sanne, herkenbaar voor mij! heb zo iets mij gemaakt toen mijn klachten en belemmeringen opspeelden, toen zat ik ook en tijdje zonder geld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *