ik ben iets kwijt

Tijdens mijn verjaardagsfeest raakte ik een van de pannetjes van mijn die-dag-cadeau-gekregen gourmetset kwijt. (Wat een wild feest!)

Oh, dat kan ik niet loslaten. “Zijn maar spullen, Sanne”, denk ik dan, maar toch voel ik zo’n pannetje dan in de buurt van mijn hart drie dagen knagen. Een klein drukkend gevoel dat niet weggaat, al helemaal niet als ik zeg: “stel je niet zo aan”. Ik moet dan een beetje ruimte maken om te rouwen over iets dat weg is.

Dat vind ik echt vreselijk overdreven. Als ik dingen kwijt ben, raak ik soms helemaal de weg kwijt.

Op fietsvakantie was ik een van mijn lievelingssokken kwijt. Steven en ik hebben er twee uur naar gezocht en ik moest heel erg huilen en ik werd volledig overvallen door het gemis. Ik wist niet meer wat ik moest doen, zó erg vond ik het. Ik was helemaal de kluts kwijt. En alles werd klote. Niets was meer leuk. Ik zag geen perspectief meer en mijn hele lijf voelde zwaar en lusteloos.

Ik besefte me laatst pas ten diepste en tot in de volledige breedte dat ik echt heel gevoelig ben. Altijd al geweest. En dat ik dat verschrikkelijk vind. Altijd al gevonden.

Dat ik overstuur raak, en niet een beetje maar echt een paar uur niet meer aanspreekbaar ben van het kwijtraken van dat pannetje, dat vind ik ontzettend stom. Is het ook.

Aah nee! Het is dus niet stom. Het ís zo. Wanneer ik veroordeel hoe ik zelf reageer, dan ben ik nog verder van huis. Dan ben ik al overstuur en sta ik aan de zijkant te schreeuwen: “wat stom van jou Sanne!!”.

Dat ik zo reageer, dat moet ik maar eens met een zacht blik, vol liefde gaan accepteren, dat is dit jaar mijn motto. T.o.v. al die vervelende, overdreven, me in de wegzittende, kloterige emoties: accepteren dat ze er zijn. Verzet is zinloos, verzet werkt zelfs averechts.

De sok vond ik trouwens gewoon weer terug. Die avond rolden we een broek uit en daar zat ‘ie tussen. Twee volwassenen hadden drie keer alle mogelijke tassen ingepakt en uitgepakt. Niets gevonden. En toch was die sok, die op al mijn verre reizen meeging, ook nu gewoon met me mee naar Dorst, Noord Brabant gereisd.

En dat pannetje. Ik wist dat ik het nooit meer terug zou vinden. Ik had nog in de vuilniszak van na het feest gegraven, ik zou het mezelf niet vergeven hebben als ik dat niet had gedaan. Het lag niet bij Steven. Niet bij mij. Niet achter of onder alles dat ik aanraakte. Het pannetje vond ik niet meer.

Dat bleek ook niet gevonden te kúnnen worden want het had nooit bestaan! Het was een vijf-delige pannenset. En ik was het zesde pannetje “kwijt”.

Wat leerde ik hiervan?

  • niet dat ik niet overstuur moet zijn als ik iets kwijt raak
  • niet dat ik eerst moet controleren of iets wel bestaan heeft
  • niet dat ik me aanstel als ik iets kwijt ben

Ik leerde dat ik … overstuur raak als ik iets kwijt ben. Ik besefte me dat niet! Ik weet niet of dat jou net zo raar in de oren klinkt als mijzelf maar ik raakte overstuur en ik zag het verband niet goed. Ik zag niet: kwijt = overstuur. Ik wist alleen maar aaaaaah ik voel me vreselijk! Wait but why?

Ik raak in zo’n rap tempo overstuur, dat ik niet meer drie stappen terug kan doen en kan zien dat er één specifieke aanleiding was. Ik zit ineens op een golf van misere en dit vind ik zo raar want dit gebeurt me élke keer, ik besef niet of pas heel laat waarom ik me zo voel. En als ik eenmaal op die golf zit, dan is het moeilijker redelijk te denken.

Door die sok en die pan, begon ik het in te zien. Dingen kwijt zijn, is een van mijn haakjes.

Nu als ik iets kwijt ben, dan weet ik: oh let even op, want jij gaat soms raar doen als je iets kwijt bent. En dat helpt! (Soms hoor, hoe vermoeider ik ben door andere prikkels, hoe moeilijker ik het gevoel kan afvoeren). In elk geval ben ik nu mijn goudenglitteretui kwijt en kijk me gaan, ik vind het vervelend maar ik ga er niet kapot aan. Het verzet tegen je eigen emoties, dat maakt ze dubbel ingewikkeld. Accepteren. 2020.

Ook van toepassing voor anderen als:  je iets kwijt bent, of als er iets op de computer niet lukt, als het internet traag is of als iemand je afsnijdt in het verkeer, etc.

Zoals je op de foto hierboven kunt zien zit er ook een poffertjes-opzetstuk op mijn gourmetset. Amazingggggggg.

← Previous post

Next post →

3 Comments

  1. Gouden glitteretui gevonden!

  2. Herkenbaar.. ik raak ook in paniek als ik iets kwijt ben.. en dat vind ik geen aanstellerij.. ik had gewoon verwacht of bedacht iets hier zou liggen en het ligt er niet en nu heb ik een probleem, help!
    Dat wordt opgelost door het te vinden, door een alternatief plan te hebben of te accepteren dat er niet meer is (en zelf een scenario te verzinnen)… Maar de paniek die blijft.. en wordt ook niet minder als er iemand is

    (behalve als iemand anders iets kwijt is.. dan zoek ik mee maar heb zelf geen paniek, het komt wel goed en anders verzint hij weer een plan, dat wat ik zelf niet kan).
    *De snooze gaat weer aan.. haha.. dus de eerste over een maand lees ik weer ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *