Eens was ik in Tivoli. Er werd een boek  gepresenteerd. Onderdeel van het feest was een optreden een een ongetwijfeld begenadigd pianiste. Haar optreden bestond uit van live piano met rommelige audio-opnames: twee conflicterende audio soorten. 

Ik dacht toen ze net even bezig was: “hier hou ik niet zo van”.

Toen: “oh ik hoop dat dit zo stopt”.

Toen deed ik mijn vingers in mijn oren en begon te verwachten dat het héél snel afgelopen zou zijn.

En toen dat niet zo was, liep ik de zaal uit. Althans, dat probeerde ik maar Tivoli’s Hertz-zaal bleek niet gemakkelijk te verlaten. Door een medewerker werd ik buiten de geluidwerende deuren geleid.

Toen het muzikale intermezzo werd beëindigd, kon ik weer terug naar mijn stoel.

 

Ik hou niet van vervelend geluid.

Wat mij wél als muziek in de oren klonk was het volgende: ik schaamde me niet voor mijn geluids-gevoeligheid.  

Die dag had ik een instaberichtje gehad van iemand die ik niet kende, die me wat vragen stelde over de foto hierboven, die ik eerder op instagram zetten. Ik begreep zijn motivatie niet meteen, misschien wilde hij iets gemeens zeggen (tis tenslotte het internet). Hij wilde alleen wat delen. Dat ‘ie ook last had van geluiden. Ik schoot meteen vol. Zo kwetsbaar en lief was zijn bericht. 

Hij was niet de eerste. Een tijd geleden reageerde iemand anders met een op datzelfde bericht, de strekking was hetzelfde. Ik herken dit.  

We zijn niet alleen.

Ik heb vaak last van harde geluiden of geluiden die niet stoppen. Ik werd toen ik net was verhuisd naar mijn huidige huis, elke nacht wakker van de herrie. Elke nacht schreeuwden er fietsers voorbij, scheurden motoren, brullende brommertjes. Ik schrok wakker. Werd daar weer gestresst van. En van dat wakker liggen wordt niemand een kalm-op-prikkels-reagerend mens, ik ook niet.

Ooit zei iemand (ik heb anonimiteit moeten zweren) tegen me dat ze zichzelf met een korrel zout neemt wanneer ze minder dan 6 uur heeft geslapen. Ze kan dan ineens onbelangrijke dingen veel erger vinden, alles komt groter binnen dan het is: geluiden, gevoelens. Ik dacht: “preach!!!!”. Wat fijn dat die dat zei want te weinig slaap, dat is niet alleen lastig want ‘moe’, maar het kan ook je weerbaarheid voor de wereld verkleinen. Enfin, in die tijd wist ik dit nog niet. Ik werd dus dol van de herrie én ik sliep te weinig.

Ik dacht: “nog even genieten van de mooie straten, van op struikelafstand van alle kroegen wonen, van die mooie tuin, die heerlijk grote woonkamer en die leuke mensen die er wonen, straks trek ik het niet meer”. Ik begon nu zelfs overdag alle herrie te horen. Wat een kabaal was het!

Ik probeerde het te verbeteren door naar grey noise (en alle andere kleuren noise) te lusiteren. Dat is een basisruis, die zorgt ervoor dat je oren daar aan gaan wennen en de geluidspieken van brommers enzo zijn dan minder groot, dus heb je er minder last van. Werkte een beetje.

Oordoppen? Die zijn al jaren mijn basisuitrusting in de nacht, ik had meer nodig. Maar accepteren dat ik dingen nodig heb, behoeftes niet negeren omdat ik ze zelf veroordeel, dat kost soms even tijd.

Op een nacht lag ik weer iedereen met een brommer snelle pijnlijke doodjes toe te wensen. T0en bestelde ik de allerduurste, allerbeste geluidwerendste oorkappen die in Nederland verkrijgbaar zijn. Fucking onhandig want je kunt echt niet meer op één oor gaan liggen. Maar dat hoeft ook niet!!! Je ligt op je rug en eindelijk slaap ik – in de stilte- in.

 

Herrie is voor meer mensen een energie-slurper. Voor mij zeker. Lawaai in een restaurant, van collega’s, gekke akoestiek in een museum, stationair-draaiende auto’s.

Soms ga ik als een volledig maatschappelijk functionerend wezen een etablissement in en binnen korte tijd word ik kortaf, afgeleid, heel moe, geërgerd.. allerlei symptomen van een naderende ik-blijf-in-bed-dag stapelen zich op.

En weet je wat het is: de akoestiek van een restaurant is ruk en er zijn nét te veel mensen en de boxen zijn te goedkoop. Zodra ik (en mijn tafelgenoot) buiten zijn, knappen we geluidloos op.