Gisteren heb ik collega’s gedecoreerd.

Van een vriendin-van-een-vriendin kreeg ik een appje om te vragen of ik wilde komen schminken en glitters uitdelen op een kerstborrel. Mijn eerste reactie: “aaaaahhhhh neeeee”. Want als je iets aan me voorstelt, dan is “nee” vaak mijn eerste gedachte.

Ik was dolblij dat ze me geappt had en dat ze me niet belde. Als mensen bellen dan zeggen ze iets onverwachts en ik denk: “NEE!!!!” terwijl ik vaak na even nadenken pas weet wat ik wat ik wil. Aan de telefoon moet je direct reageren en dan reageer ik ‘verkeerd’ en soms nukkig omdat ik in de war ben van dat je belt, en dat ik “nee” denk, maar later toch ja en dat ik nukkig deed en misschien zelfs onredelijk en dat neem ik mezelf dan weer kwalijk. Godsamme wat is bellen daardoor soms ingewikkeld.

Ik neem het liefst alleen op als ik ongeveer weet waarom mensen me bellen. Ik vind het heerlijk als mensen me vooraf app’en waarover ze me gaan bellen. Heb ik nog niet breed kenbaar gemaakt aan mijn omgeving. Wel aan m’n voorlaatste therapeut -die ik er expliciet om vroeg- die deed het alsnog niet! Ik dwaal af hè.

Marlies, zo heet ze, vroeg of ik wilde schminken. Ik dacht “nee”, maar reageerde pas een uur later, toen had ik me gerealiseerd dat ik even om meer informatie moest vragen en dat ik schminken heel leuk vind om te doen.

Volwassenen schminken op een kerstborrel, dat kán een succes worden, het kan ook helemaal níet werken. Ik stelde voor om niet (alleen) zelf te schminken en met glitters in te smeren, maar om mensen elkaar te laten decoreren. “Decoreer je collega” werd de slogan. Ik bleef vakkundig weg van “versier je collega” vanwege allerlei verwachtingen en rellen waar ik me graag ver van houd.

Marlies werkt bij een organisatie die van het milieu houdt, dus toen ik vertelde dat het biologisch afbreekbare glitters zijn, was ze dubbelblij.

Gisteren marcheerde ik met m’n karretje vol biologisch afbreekbare glitters glitters, discolampen (kon ik niet thuislaten), een goed kleed, heel veel washandjes, kwasten, beker voor schminkwater en een aankoningingsbord naar het kerstborrelcafé.

Ik was te laat van huis vertrokken en was een beetje nerveus dus ik liep in ganzenpas en een aantal mensen onderweg zijn niet gegroet, een aantal anderen afgesneden door een meisje met luipaardkarretje in een glitterjurk (excuses nog).

De collega’s vonden het leuk. De eersten waren nog wat voorzichtig, na een half uurtje stond er een verzameling mensen om me heen. Sommige gingen elkaar te lijf (met glitters en verf), anderen wilden dat ik het deed, een deel kreeg van mij een lijntekening op het gezicht die door een collega werd ingekleurd met glitter.

Wat waren ze goed! Twee vrouwen deden het zo netjes, jongens werden door collega’s ingesmeerd met vaseline en liepen later met prachtige glitterbaarden rond. Een meisje kreeg een cadeau op haar wang, een andere een kerstboom.

De restjes aan mijn handen smeerde ik af op mijn hoofd. Zoals je ziet glitterde en glom ik nog even na die avond.

Ik vind het altijd verrassend dat als je mensen handvatten, middelen en kaders geeft waarbinnen ze iets mogen maken, ze dan écht iets moois gaan maken. En zelf soms ook een beetje verbaasd zijn: ik wist niet dat ik dat kon.

Dat is wat ik het leukste vind, mensen zelf mooie dingen laten maken, binnen mijn kaders. Ik word er blij van.

Toen het eten er was kon ik naar huis, tijdens het opruimen smeerde ik de laatste liefhebbers die echt niet zonder konden nog even in met wat glitter en een bal hier en daar.

Serieuze jongeman: "ik wil graag een kerstbal, alleen schmink, graag zonder glitter". 
Ik: "Welke kleur hebben jouw ballen?"
Ik: "Ik wil je wel een rood neusje geven en appelwangen, maar daar word je niet knapper van"
Vrolijke jongen: "dat was ook helemaal niet mijn bedoeling"