Wat onze dagelijkse kost kost. Drie weken zonder supermarkt en het is moeilijk te zeggen of we meer of minder uitgeven. We hielden het vóór onze missie niet bij.

Ik deed bijna dagelijks boodschappen: nog even wat kleine dingen halen die we niet in huis hadden. Het was elke keer tussen de 7 en 18€. We hadden echt geen overzicht. Ik vond dat ook niet zo erg. We hebben een keer een poging gedaan de bonnen te bewaren om de kosten eens goed onder de loep te nemen en eindigden met een potje vol bonnen, dat een paar weken later de papierbak in ging.

Nu lijken de boodschappen duur. Ten eerste begeef ik me vaak in Perse Polis (een delicatessenzaak met Turkse-supermarkt-kwaliteiten) en op plekken met biologische producten. Goedkoop is het allemaal niet. Ik denk: “maar we kopen minder” en dat verzacht de pijn.

Maar wat de prijsbeleving vooral beïnvloed is: ik koop alles in 1 keer. Ik kan op een dag dus rustig 100€ aan de weekboodschappen uitgeven. Is dat veel? Weinig? Gemiddeld? Dan ben ik bij de slager geweest, op de markt, bij de notenhandel en ik heb alvast een doosje wijn voor een feestje gekocht. Wat we nu uitgeven aan boodschappen voelt als een kapitaal, omdat ik het allemaal op 1 dag uitgeef, niet uitgesmeerd over een heleboel dagen.

Op al die dagen stond ik weer voor de keuze: zal ik ons verwennen met chips/koek/afbakbroodjes. Nu sta ik maar 1 dag per week voor die keuze. De volgende stap is mezelf voor te bereiden op dat moment. Om dan niet te denken dat ik die avond ergens voor beloond moet worden, om niets te snacken mee te nemen. Gewoon aan het lijstje houden. Het is zo handig om het niét in huis te hebben. Als op het lijstje zelfs de snackmomenten meeneem, dan hoef ik niet af te wijken van het boodschappenlijstje. Ik wil niet nóóit snoepen, ik wil zorgen dat dat niet elke dag gebeurt en dat het tegelijkertijd niet in het verdomhoekje belandt, waardoor het aankopen altijd ‘stiekem’ en buiten het lijstje om moet.

Van mij moet dat stiekem. Zoals de eerste zin van de vorige alinea laat zien: ik heb een oude vete met eten. Mijn relatie tot voedsel zit verweven met een aardig schuldgevoel over eten, dik worden, wanneer ik mag snoepen, wat ik mag eten en hoe en wanneer paprika chips geoorloofd is (niet als ontbijt, wel als vrijdagavondsnack). Voor mij het niet meer naar de supermarkt gaan, ook een manier om meer grip te krijgen op mijn eigen relatie tot eten.

Ik zal de komende weken de bonnen weer eens proberen te bewaren in een potje in de keuken. Dan maak ik een prachtig schema en wie weet leren we daardoor nog wat over de kosten van de kost.