deel 1/2 |  San Vito Lo Capo | zaterdag 11 februari 2017

Vandaag is als gisteren, maar nog trager.

Soms zit ik buiten, naar de zee te kijken en na te denken. Ik ben content. Ik ben een balletje vol liefde. Mijn hoofd zit barstensvol met overwegingen over het leven. Stop maar hoofd, zeg ik soms. Zo veel gedachten.

Hij werkt. Ik schrijf, lees, repareer.

Ik zit een tijd te schrijven in de passagierstoel. Ik kijk dan op. Zie hoe de stoom van mijn thee de voorruit beslaat. Hte raam naast me staat op een kiertje, zo hoor ik de zee tegen de rotsen klotsen. Regelmatig zit ik ergens in Utrecht te werken, dan zet ik het geluid van de zee op. Omdat het het fijnste geluid is en omdat het andere stomme geluiden overstemd. Nu is het niet nodig, want hier is echte zee. Wil ik voortaan naar opnames van de zee luisteren of naar de echte zee? Als ik overal kan werken, waarom zou ik dan in een koud regenland werken? Ik wil ook op pad, op avontuur. Oh jee, ik wil voor altijd op vakantie.

Mijn notities zijn vandaag veel poëtischer en warriger dan anders. Ze dwalen af. Ik zit vooral te mijmeren.

Ik ben dol op Mike, om wie hij is en wat hij vertegenwoordigd. Als mens is hij grappig, slim, ondernemend, goed gezelschap en zijn nek, daar onder zijn oorlel, ruikt heel lekker. Hij is ook zo vreselijk mooi. Nu heb jij hem misschien op een foto gezien, maar die tellen niet want hij is veel te fotogeniek. In het echt is hij anders en veel minder mooi en mooier tegelijk. Hij heeft heel lang haar, dat ook al lekker ruikt. Zijn lijf is zo mooi. Hij heeft hele mooie, ongewone tatoeages, die hebben zijn vrienden op hem gezet met zijn eigen tatoeagenaald.

Dan is er ook nog het idee Mike. Het rondzwerven door Europa, vrij als een vogel. Overal schrijven, mensen ontmoeten. Mooie foto’s maken, zijn leven is toch te mooi om waar te zijn? Maar als je hem ontmoet dan weet je dus dat het kan. Dat het, zo niet voor jou, maar in elk geval voor íemand wáár is. En die iemand die is zo dichtbij, die zit achter je te werken. Als je roept: hoeveel water heb je vandaag al gedronken? Roept hij trots het precieze aantal flessen.

We zijn hier nu, weet ik.

Ik weet niet of we ergens anders ook ooit zullen zijn. Ik weet niet waarnaar ik verlang: of ik verlang naar hem, want ik dacht eigenlijk dat ik liever alleen was, of dat ik verlang naar dat leven dat hij heeft en als je bij hem in de buurt bent, dan heb je dat leven ook.

Steeds voel ik dat er een afstand tussen ons is. Ik zou willen dat die er niet was, maar wat er is dat is er.  Ik neig ernaar deze afstand persoonlijk te maken: ik heb gefaald, ik ben niet leuk genoeg en daarom is er die afstand. Maar aan de andere kant kun je alleen vrij zijn, als je je niet verliest in andere mensen. Dat is een van de wijsste lessen van hier zijn.

 

Vandaag is zaterdag. Vandaag zou ik met de Dokter door Palermo flaneren. We zouden hand in hand, Italiaans eten, perfetto zeggen en samen slapen, maar er gebeurde te veel. En daarom was ik vrij om hier te zijn. Zonder afspraken om te blijven was ik weer vrij om te bewegen. Vandaag voel ik zo veel liefde. Ik begrijp precies waarom hij niet wilde. Ik denk bij hem niet dat het aan mij ligt, ik zie zo duidelijk wat er was. Het is soms makkelijker om weg te lopen dan om lief te hebben.

Today, love, I hope you are having a good day. I’m in a good place, left the city, went back to the road and the sea. I ended up exactly where I planned, even though I let go of the idea of going here. My view is amazing, the waves are softly hitting the rocks on the shore. I am almost leaving your wonderful island. I still don’t really understand what happened with us, there were some fears in the mix, I think. Regardless I love what we had for a little while. Thank you for being part of my travels.

Zo voel ik het, zonder spijt met veel dankbaarheid voor wat er wél was. Hij zegt:

My dear beautiful, I’m so happy that you are fine, that your trip was great and that you enjoyed this slow, chaotic Island. I hope you will have a safe trip back home and that you will arrive less stressed and with the Tirreno sea waves sound in your ears.

What happened is long to explain and maybe not useful. You are a smart and interesting woman, other than very beautiful, and you say it right. It was a mix, a mix of emotion which I did not want to face. That’s me. I usually go away when it becomes too close. And I really did not imagine to feel anything so soon… in order to have then you flying back home. The only thing that you should know is that I’m truly sorry and ashamed, since I made you feel bad without any fault.

Nonetheless, I loved every single moment spent together and I wish I could have handled things differently.

Zucht.

Oh verlangens toch.

Ik voel zo veel liefde stromen, in mij, deze dag.

Ik mail de hippie die ik eigenlijk zou bezoeken. Ik mail hem dat ik zo blij ben dat hij hier woont, ook al is hij er niet, omdat ik nu hier ben, door hem. Dat ik zijn zee zo mooi vind, het rotsige puntje waar we nu staan, de grote bergen achter ons. Dat de lucht hier zo mooi is. Ik ben lyrisch. Hij mailt me later terug, hij heeft het begrepen.

Ik staar nog wat in de verte.

Een van de redenen waarom ik naar een bos wilde rijden was omdat er zo veel hout is en waar hout is, kun je vuur maken.

We zijn aan de zee, maar als ik goed kijk zie ik, naast een heleboel typisch Italiaans zwerfvuil, ook heel veel stukken hout. Ik ga sprokkelen.