Ik hoorde de afgelopen tijd  veel over de verpakkingsloze supermarkt die zich aan het einde van dit jaar in Utrecht gaat nestelen. Super fijn! Sinds we niet meer in de supermarkt winkelen, is het makkelijker om minder plastic mee naar huis te slepen.

Ik heb al goed nieuws voor je als je in Utrecht woont: op de kanaalstraat is Persepolis. Achterin vind je een grote wand met biologische producten zonder verpakking: quinoa, couscous, noten, rozijnen, koffie, chocola, pasta, bloem, en zo verder. Er liggen papieren zakjes bij, maar kunt ook je eigen zakjes vullen.

Je kunt er ook een bak hummus halen en er is een koelkast vol met de beste olijven. Op dit moment kun je er nog niet gemakkelijk je eigen bakjes vullen, want die hebben gewicht en dat zou je dus extra moeten betalen, maar ik gok dat als we het vragen, de eigenaar er iets op gaat bedenken.

Ze hebben er ook olijfolie in enorme flessen, die kun je aftappen. Ik heb een fles gekocht die ik steeds kan bijvullen. Nu niet die fles vergeten mee te nemen als die leeg is.

Ik geniet er enorm van dat ik zelf mag beslissen hoe veel van iets ik moet hebben. Heb ik maar een handje kokos nodig voor een bepaalde mueslireep? Dan haal ik een handje. Wil ik 3 kilo havermout omdat ik een havermout grootverbruiker ben geworden door al die muesli en meusli-repen? Ik vul een schone stoffen tas met havermout en giet het thuis over in een schikte pot of fles.

Ga ik tegenwoordig boodschappen doen, dan neem ik een grote stevige boodschappentas mee, een heel aantal van die linnen tasjes die zo hip waren zijn, een paar papieren zakjes, wat kleinere zakjes, een paar plastic tasjes. Als je me ziet rondlopen voordat ik boodschappen heb gedaan, zou je wel eens kunnen denken dat ik al klaar ben, zoveel zooi sleep  ik mee. Niet alleen tasjes om de boodschappen in te vervoeren, ook tasjes en zakjes voor de wortels, de tomaten, de champignons, de walnoten etc. Het hoeft toch niet allemaal in plastic te zitten. Thuis mieter ik het meteen weer weg.

Of het wat uithaalt? Toen we net waren begonnen met ons supermarktloze jaar viel het meteen op dat onze prullenbak veel minder vol zat, een mooi bijgevolg. Doordat dat ons opviel keken we nog eens kritisch naar wat er nog wel in de prullenbak zat: een heleboel plastic. Gek, de oproep om plastic te scheiden ging tot voor dit jaar volledig aan me voorbij. “De bak was te ver weg”, was geloof ik het excuus. We dachten er niet over na. Nu wel.

Er bleek een plastic-verzamel-bak om de hoek te staan. We scheiden nu eindelijk ons plastic afval. Een geweldige extra stimulans om met al die tasjes te gaan slepen. Tjonge, wat zit er nog veel verpakking om ons eten.

Liefst zou ik al het organische materiaal composteren voor in de tuin of aan de kippen geven, maar daarvoor hebben we dat droomhuisje in een bos nodig. Op vakantie deed ik alles in een emmer, dat was fijn. Omdat ik net hierboven opschreef dat het -haha- zo raar was dat we geen plastic scheidden, kwam het ineens in me op dat het ook best raar is dat we het GFT afval niet scheiden. Waarom doen we dat nog niet? Ik ga die bruine bak ophalen bij onze moestuin en start met scheiden. Ik heb de app die me een berichtje stuurt als ik de bak buiten moet zetten al geïnstalleerd.