De afgelopen weken waren we ontzettend druk, hectische schema’s. Het schoot erbij in om vijf verschillende winkels te bezoeken om aan alle boodschappen te komen. We werden tot mijn spijt weer vaste supermarktgangers.

Afgelopen zaterdag liep ik richting supermarkt, langs een bakker/kaaswinkel vol met klanten. Mooi dat iedereen de lokale ondernemer steunde. Ik sloot achteraan in de rij voor een stuk kaas. Ik was moe en klam van de miezerregen en voelde me een beetje kwetsbaar. Ik was dat weekend bij een vriend aan het logeren en ik wist niet zeker of hij een kaasschaaf had.

Ik draaide me weer om, aan de overkant was een lege bakker. Wat deed hij dan zó anders dat daar niemand was? Ik kwam er niet achter want ik liep door, ik had nog genoeg brood. Een stukje verder, op een hoek was nóg een bakker.

De afgelopen weken heb ik iets te veel Amerikaanse politieagenten gezien (als ik het druk heb, wil ik ’s avonds series kijken, aiai) die donuts aten, waardoor ik ging opzoeken hoe je eigenlijk zelf een donut moet maken (niet al te moeilijk), maar ook daar had ik geen tijd voor. Een eenzame donut in de vitrine lonkte naar me. Ik weer stond haar niet.

Onderweg naar de supermarkt liep een jongetje van tafelhoogte bijna tegen me aan. Wat zou het leuk zijn als grote mensen altijd zo breedmondig naar mij zouden glimlachen op straat, dacht ik.

Even verderop stormde een dame de winkel uit. “Walter??” riep ze hard terwijl ze om zich heen keek. “Klein jongetje? Hier om de hoek” zei ik meteen. Ze rende richting de tafelhoge jongeman die alleen over de stoep liep.

Het was me niet eens opgevallen dat hij helemaal alleen was.

—–

Mocht je geïnteresseerd zijn in waarom ik zo druk ben, dit zijn de geweldige projecten die op dit moment al mijn tijd opslorpen:

De Zelfgemaakte Kerstmarkt
De Zelfgemaakte kerstkaarten Ontwerp Webstrijd (#ZGMKOW)
De Sint Maartensmarkt
De Zelfgemaakte Scheurkalender

Ik hou van zelfgemaakt dus.