Soms helpt een powernapje

soms ook niet.

Gisteren heb ik zo fijn gewandeld met Tineke. Ik had ook zo’n zin om haar te zien, dat was al weer lang geleden. We wandelden mooi over kronkelpaden, gewoon om het centrum van Den Bosch. Na drie uur kon ik alleen nog maar gapen en moest ik wel naar huis. 

Ik was zo moe dat ik blij was dat ik rustig naar huis kon wandelen en alleen nog maar hoefde te chillen. Ik had eigenlijk nog een knutseldate met Marissa, maar die had gelukkig afgezegd. 

Ik had verwacht dat ik na een half uurtje powernappen nog lekker mijn huis kon opruimen, de stofzuigrobot aan kon zetten en de afwas kon doen, maar helaas ik stortte te bedde en kon twee-en-een-half uur later nog net kracht opbrengen om Steven te vragen de linzensoep op te warmen, verder niks.

Toen kreeg een ik sms’je waar ik van schrok en ik zag er tegenop ermee te moeten dealen en dat was de genadeslag. Toen lag ik met het vervelende gevoel dat mijn binnenste strak ineen werd gedraaid enorm te balen dat ik me alweer zo klote voelde. 

Ik wilde het niet! Maar zo werkt het niet. Zo werkt het niet.

Ik herinnerde mezelf eraan dat ik Sanne ben, dat ik hier nu ben, dat ik leef en dat dat hartstikke prettig is. Ondanks dat ik moe was, ging het slapen moeizaam.

Het zijn de naweeën van overspannen zijn. Of de weeën van het leven. Of het is dat ik gevoelig ben voor prikkels. Of het is een stoornis. Of het is normaal en iedereen heeft dit. Ik weet het niet. Ik wil het wel erg graag weten.

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Denk je dat het veel uitmaakt, als je het zou weten? Dan voel je je toch niet ineens anders? Ik weet het ook niet. Ik ben in ieder geval blij om weer eens wat van je te lezen! Bedankt ook voor je inzicht over willen willen uit je eerdere blog, ik besefte dat ik dat ook vaak heb.

    • hoi Nicole,

      dat vroeg ik me ook af, ik merk dat ik het heel belangrijk vind te weten wat me triggert. En wilde ook onderzoeken waarom. Ik ben er inmiddels uit: het gaat me om controle.

      Ik voel me vaak zo geleefd: soms doe ik iets en gaat het me makkelijk af, soms doe ik iets heel simpels en lig ik daarna huilend op de bank. Het is als een voedselintollerantie waarvan ik niet weet wat de trigger is.

      Elke keer raak ik van weet-ik-veel-wat overstuur (nu ik overspannen ben meer dan normaal, maar het is er altijd al geweest). Ik kan er geen peil op trekken. Door te zoeken naar de oorzaak, wilde ik controle, zorgen dat ik niet meer steeds zo overstuur raak.

      Het is geen gewone moeheid, het legt me lam en zorgt ervoor dat ik niet meer “normaal” kan functioneren.

      Ik zag een tijd geleden dit “signaleringsplan” van de GGZ in Veenendaal – ik ben daar geen cliënt maar vond het heel inzichtelijk. Het gaat over stress signaleren en wat je dan moet doen.

      Er staat over het begrijpen van je spanningsbron:

      “De manieren om met spanningen om te gaan ontwikkel je, leer je in de loop van je leven. Of ontwikkel je niet. Ieder van ons heeft zo de beschikking over een aantal manieren om de spanning te verminderen, zogenaamde copingmechanismen. Over het algemeen geldt: hoe meer manieren je hebt om de spanning te reguleren, hoe handiger. Een deel van de behandeling staat dan ook in het teken daarvan: het vergroten van je vaardigheden om met spanning en spanningsbronnen om te gaan. In andere woorden, veel van de behandeling zich bezig houdt [sic] met spanningsvermindering.”

      Voor de liefhebber: het hele plan stat https://www.ggzveenendaal.nl/wp-content/uploads/2014/10/Werkboek-Signaleringsplan.pdf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *