Zes weken heb ik mijn huis uitgeleend aan een vriendin. Ik reis rond met een rugzak en flexwerk waar ik kan, ik plan weinig [overzicht].
Lees hier alle verhalen over mijn huisloze tijd.

We wisten precies hoe laat we Shammie op de trein moesten zetten, zodat ze op tijd op het vliegveld zodat ze naar huis kon vliegen.

We hadden een lang weekend samen alles gedaan dat we konden doen: we waren uit geweest, we een aperitivo op, we hadden de beste focaccia van Messina gegeten, geprotesteerd, op het strand gelegen, gewandeld, hardgelopen, gewinkeld, een markt bezocht, een kerk van binnen gezien, etc.

We deden rustig aan die ochtend. Shammie liep hard, ik sliep uit. Gianluca nam ons mee naar de gelateria waar ze de beste granita (slushpuppie) van Sicilië hadden*:  Pasticeria/Gelateria Eden. We vulden er een borstvormige brioche met granita: ontbijt.

Shammie wilde online inchecken en ontdekte dat we allebei de aankomsttijd van het vliegtuig voor de vertrektijd van het vliegtuig hadden gehouden. Na drie vervelende kwartieren te hebben gezocht naar een andere vlucht of manier om thuis te komen op dezelfde dag, zonder zeventien uur overstaptijd, vonden we een vlucht die via Malta naar Amsterdam vloog. Ik voelde me vreselijk schuldig omdat ik alle vluchten had geboekt en de tijd verkeerd had doorgegeven, ook al is het iemands eigen verantwoordelijkheid om de tijd te checken. Eigen verantwoordelijkheid! dacht ik, maar toch baalde ik er enorm.

Het voordeel was dat Shammie nog een hele zondag mocht blijven.

 

We gingen wandelen.

Waar ik begon te vrezen dat Sicilië inderdaad alleen maar prachtig strand en dorre droge rotsen was, werden ons die dag het tegendeel bewezen.

We reden een berg op: Shammie, Gianluca, Francesco en ik. We parkeerden en wandelden verder tot we een waterval vonden. Over kleine, slingerende paadjes liepen we door het groen (eindelijk groen, na al dat geel of grijs). We zagen bomen. We vonden een ruïne. We klommen naar boven en liepen toen weer naar beneden.

Onderweg moesten we natuurlijk even stoppen bij een publieke fontein. Het water uit de kraan in de huizen is drinkbaar, maar vies. Uit publieke fonteinen stroomt hier het lekkerste zoetste schoonste water. Bij zulke fonteinen vullen alle bewoners zo veel mogelijk flessen. Om de lekkere fonteinen staan altijd bosjes Italianen, handen vol lege flessen.

We dronken nog snel een glas wijn en gooiden een aperitivo naar binnen. Toen zetten we Shammie op de trein. En was ik alleen in Sicilië.

Zonder plan. Zonder afspraken met Gianluca over hoe lang ik eigenlijk ging blijven. Wat wilde ik eigenlijk doen? Waar wilde ik heen? Oh, ik had nog geen idee.

*Ik heb inmiddels als heel wat koffiegranita’s getest en ben het eens met deze bewering.