deel 1/1 | Roccagloriosa – Sapri | fiets 28,7 km | zaterdag 21 jan 2017

(Ik ging “Fietsend van Napels naar Palermo”. Lees alle verhalen vanaf hier, of koop mijn eBook en lees alles op je eReader)

Wat is het heerlijk om na zo’n zware dag goed voor jezelf te zorgen.

Vandaag doe ik kalm aan. Ik fiets niet al te vroeg weg bij Franco. Hij heeft me zijn nummer gegeven voor “als er wat is”. Als ik nu op een berg in de kou strand dan komt hij me redden. Mooi.

Ik zeil de berg af naar beneden. Het is droog en niet al te koud. Ik lees mijn boek bij de zee tijdens een pauze. Ik fiets niet al te ver, onderweg gebeurt er weinig bijzonders. Deze dag kom ik wel uit in Sapri.

Ik zoek een terrasje aan de hoofdstraat waar ze wifi hebben. Ik wil al sinds het begin van mijn reis een Italiaanse sim-kaart maar telkens zijn telefoonwinkels gesloten of kan ik ze niet vinden of komt er iets anders tussen. Ik blijf afhankelijk van gratis café-wifi, dat is onpraktisch. Maar nu ben ik in Sapri op een zaterdag. Vandaag moet het lukken.

Ik vind een airbnb-huis om in te slapen, een leuk appartement midden in Sapri centrum. De gastheer reageert niet meteen.

Hoe de AIRBNB-APP te gebruiken:
Op het begin gebruik ik Airbnb verkeerd: ik maak meteen een definitieve reservering aan bij de plek waar ik slapen wil, dan zit ik er aan vast. Als de host niet reageert, moet ik wachten tot er wél wordt gereageerd want ik heb al betaald en annuleren kost geld. Wachten, wachten, wachten totdat ik echt bijna zeker weet dat ze écht niet gaan reageren en dan boek ik op ’t laatst toch maar een hotel. Pas later ontdek ik dat je mensen eerst berichten kunt sturen. Als ze dan zeggen dat ik kan komen, pas dán klik ik op reserveren.

Na een tijdje reageert hij dan toch eindelijk.  Ik huurde het voor €16 + €3 Airbnb-kosten, prima prijs, maar de laatste keer dat ik het bekeek, was het ineens stukken duurder geworden, helaas.

Op weg er naartoe zie ik dat, ondanks dat het zaterdagmiddag is, alle winkels gesloten zijn.

Het appartement is midden in het centrum. In het hoofdseizoen deel je het waarschijnlijk met anderen, maar ik heb het helemaal voor mezelf. Hoezee.

Mijn fiets mag in de woonkamer. Ik spreid al mijn bezittingen uit over de keukentafel, gooi mijn was op de grond en huppel naakt de kamer door, het bad in. Een bad! Ik ben dol op bad.

 

 

Ik rust, spoel mijn kleren uit, maak gretig gebruik van de aanwezige wifi, val in slaap, chat met het thuisfront en dan is het 20.30 uur: Italiaanse eettijd! Ik begin het al te leren.

Slenterend door het stadje constateer ik dat dit het winkelmoment is, ineens zijn de winkels wel open. Er blijkt zelfs een ballonnenwinkel in Sapri te zijn maar ik koop er niks. Ik doe inkopen in de supermarkt en wandel wat rond. Ik zie een man enthousiast een ijzeren hek voor een winkel met een Vodafone-logo rollen. Heb ik weer een kans op een eigen Italiaanse sim-kaart gemist.

Even verderop zie ik zo’n heel raar, klein winkeltje, met allerlei elektronische apparaten en verouderde reclameborden voor Italiaanse varianten op KPN Green Point. Het licht brand en er lopen allemaal katten binnen, top!

Binnen ruikt het naar een winkeltje waar allemaal katten in lopen en waar gerookt wordt. Ik vraag naar een sim-kaart middels mijn vertaal-app. Hij antwoordt middels zijn vertaal-app. Hij biedt me een Lyca sim-kaart aan, maar ik wil iets lekker Italiaans en dat heeft ‘ie niet. Dus ik verlaat de katten, de rook en het winkeltje sim-kaartloos.

Ik zoek een restaurant zonder pizza, zetel me ergens in een visrestaurant, waar ik kip bestel en een schaaltje met aubergine. Ik snap zelf mijn beweegredenen ook niet altijd.

Iedereen kijkt er tv want er is iets belangrijks aan het gebeuren in voetballand. Als starter krijg ik ongevraagd toch een pizza, zonder saus. Als hoofdgerecht krijg ik veel te veel kip, veel te veel aubergine en ik eet toch alles op want het is veel te lekker. In mijn rode wijn zitten bubbels.