deel 1/3  | Pompeï-Salerno | fiets: 35,6 km |  hardlopen: 5,8 km | wandelen 3 km | paardrijden 5 km|  dinsdag 17 januari 2017

(Ik ging “Fietsend van Napels naar Palermo”. Lees alle verhalen vanaf hier, of koop mijn eBook en lees alles op je eReader)

Om 6:30 gaat mijn wekker want ik wil vóór het paardrijden nog even hardlopen. Wat bezielt me? Vroeger was ik echt geen sportyspice maar de laatste maanden sport ik bijna elke dag en het voelt zo lekker dat ik er niet mee wil stoppen.  Ik ren, doe aan bootcamp & doe aan bikram yoga) en probeer allerlei andere sportieve dingen uit. Gaat een vriendin op zwemles? Ik ga mee! Ik krijg er bergen energie van en ik voel me rete fit.

Ik sleur mezelf dus mijn warme nestje uit en ren de straat op. Binnen vijf minuten zie ik een andere hardloper. Het zo’n pezige, dan weet je dat ‘ie er geen grapjes over maakt, dat zijn de echte kilometervreters. Hij zegt “iets Italiaans” en ik zeg “huh what?” en hij gebaart “armen gekruist over elkaar”. Daar kan ik dus niet verder.

Ik draai om en automatisch gaan we samen lopen. We volgen elkaars tempo. We wisselen algemeenheden uit. Hij spreekt nauwelijks Engels. Hij heeft kinderen, hij is politieagent, hij loopt marathons, voor deze gesprekken heb je geen gedeelde taal nodig. Het grootste gedeelte van onze gedeelde kilometers rennen we stil naast elkaar want praten gaat toch niet. Af en toe roep ik uit hoe mooi het daar is. Na twintig minuten draai ik om, want ik wil niet te ver vandaag en ik moet nog een tent inpakken, ontbijten, douchen, ik ga zo paardrijden. “Ciao, ciao, ciao, bye!”