Paprikachips is het kryptonite* voor mijn supermarktloze bestaan. Ik kan gemakkelijk zonder kant-en-klare salades, zonder worsten van Unox en zonder kip in 4 verschillende prijsklasses. Zonder paprika chips vind ik lastiger.

Ik ben nu een schaaltje aan het eten omdat ik het kreeg van mijn vader, ik heb het heus niet gekocht. Zo diep ben ik nog niet gezonken, maar ik kwam in de buurt.

Mijn paprikachipsgeschiedenis is lang en aangezien ik al een paar dagen niets geschreven heb, kan ik je net zo goed trakteren op het langdradige, maar toch redelijk krokante verhaal van ik, en paprikachips.

Vroeger kregen we chips in bakjes op vrijdag, dan was er ook Ter land, Ter zee en In de lucht op TV, misschien dat ik daardoor chips met gelukzaligheid ging verwarren.

Later ga ik studeren in Groningen en word ik diep ongelukkig. Ik probeerde in die tijd of ontbijten met paprikachips me misschien gelukkiger zou maken. Het duurde even voor ik doorhad dat ik wat moest doen aan mijn gemoedstoestand, en dat paprikchips niet de oplossing kon bieden. Zelfs niet als ontbijt.

Tegenwoordig ontbijt ik met smaak mijn eigen muesli, het komt niet in me op om naar een zak paprikachips te grijpen. Zelfs vanmorgen niet, toen we het bij wijze van uitzondering weer in huis hadden.

Maar als ik moe ben en heel verdrietig, als ik enorm ongesteld ben en ik heb net een vervelende werkmail gehad, dan wil ik paprikchips. Dan zeg ik ook tegen meneer T: “ik voel me paprikachips” en dan weet hij wat ik bedoel. Tegenwoordig voelt zelfs meneer T zich zo nu en dan paprikachips. Maar ook hij ontbijt er niet mee.

Soms denk je één cruciale seconde:”oh, ik zou wel X lusten” en dan blijft X in je hoofd zingen. Je bent iets anders aan het doen, je krijgt trek en denkt weer : “Xxxx, mmmmm”. Dan sta je in de winkel, je ziet X en BAM het moet in je mond. Een van de redenen voor reclame is dat mechanisme. Lastig is het als X = paprikachips want paprikachips ♥ supermarkten.

Er zijn uiteraard meerdere soorten paprikachips. Bijvoorbeeld biologische chips: dat is niet te doen. Paprikachips moet paprikachips van Lay’s zijn, onderdeel van PepsiCo, alias een van de grootste aanbieders van alles eetbaars wat slecht is voor de mens ter wereld, jaaromzet 66,4 miljard dollar. Maar dat zijn de enige chipsen die bij accuute sipheid ingenomen moeten worden.

Bij de EkoPlaza verkopen ze ook een soort paprikachips en die is best lekker, maar onvergelijkbaar met Lay’s. Het is alsof Ekochips van Venus komt en Lay’s van Mars (terwijl Marsrepen niet eens onderdeel zijn van PepsiCo). Bij de andere winkels waar ik boodshappen doen hebben ze niet eens paprikachips. Het scheelt een boel verleiding.

Bij onze snackbar om de hoek (als je er friet hebt gehaald is dat nog 2 dagen te ruiken aan je haar, zelfs als je het wast) hebben ze soms paprikachips. Een keer nam ik het risico op friethaar (een chipstransactie kan zo gedaan zijn, voordat de lucht zich hecht) en toen hadden ze het niet. Ik wilde geen bolognese, nee, ik wilde paprika.

En zelf maken, is dat een optie? Hahahaa. (Geen commentaar)

Een paar weken geleden lag ik op een zaterdag geen reet uit te voeren en ik dacht aan paprikachips. Ik zette de gedachte onmiddellijk over boord en nam nog een hap zelfgebakken brood. Maar het was te laat. De gedachte had zich genesteld.

Ik had laatst met een vriendin afgesproken. Onderweg vlak vóór onderstaande  conversatie dacht ik even aan paprikachips en dat Coriene dat misschien wel zou hebben, ik corrigeerde mezelf snel: Coriene eet megagezond en vaak veganistisch.  Kijk hoe stout ik was:

IMG_5847 Voor ik me kon bedenken, typte ik al fietsend mijn wens.

Ze ging gelukkig gewoon naar een andere niet-supermarkt en zag mijn chipsverzoek pas thuis. Maar die oranje duivels zaten in mijn hoofd en ze gingen niet weg.

Met Pasen gingen we bij mijn vader eten. Hij kookt graag enorme maaltijden voor alle 12 de kinderen en aanhang, stiefbroers en -zussen, en -aanhang. Er is altijd veel over, we krijgen altijd wat mee. Ik hoefde geen quinoa salade mee naar huis, nee dankjewel. Geen pakken sap. Geen rol koekjes. Maar! Ik greep mijn kans!! “Als je het toch aanbied: als je een zak paprikachips hebt, dan wil ik die graag” zei ik.

Mijn vader zei: “nou, die hebben we volgens mij nog wel, maar die ligt er al heel lang.” Inderdaad toverde mijn stiefmoeder een zak chips tevoorschijn die er uit zag alsof ‘ie al 4 keer mee was verhuisd en dat zou zomaar kunnen kloppen want de uiterste houdbaarheidsdatum op de zak: 26 oktober 2013.

Nu heb ik geen idee hoe lang chips doorgaans houdbaar is, maar 1,5 jaar over de datum lijkt me een prima indicatie dat mijn vader en zijn vrouw niet aan het paprikachipssyndroom lijden.

Het hield ons niet tegen hoor. De zak ging mee naar huis en we waren benieuwd naar de inhoud. Je zou denken dat paprikachips na zo’n 2 jaar geen kraak of smaak verloren is -al die smaakstoffen doen vast iets – maar heuswaar, de chips smaakte niet meer als nieuw, een beetje stoffig en was zelfs een heel klein tikkeltje taai.

Je zou denken dat we ons daardoor tegen lieten houden. Nietes, dat dacht je niet.

 

* voor degenen die zich niet identificeren met superhelden: dat was het enige spul waardoor superman ten val kon komen.