Mijn vroege tienerjaren (jasses, ik ben al bejaard) bracht ik door op het platteland in Brabant. Een dikke drie kwartier fietsen, maar wel altijd een boel shetlandpony’s en konijnen in de buurt. Een paar maanden zelfs een enorme zeug die we Sophie noemden. Drie huizen verderop woonde een oude boer: Peer. Hij kwam niet vaak buiten, zijn huis viel langzaam in elkaar, toch bleef hij er maar wonen. Hij bleef kromgebogen fietsen. Ik heb ‘m nooit ontmoet want hij woonde daar helemaal alleen en hij wilde met niemand contact. Intrigerend, vind je ruim twintig jaar later.

Toen ik in de plaatselijke super een dvd vond met een documentaire over Peer was ik ineens razend benieuwd naar die man. Ik schafte een exemplaar aan maar ik heb geen dvd-speler. Ik vroeg eens rond maar niemand bij mij in de directe (geografische) omgeving, had nog een dvd speler. Vrienden niet, buren niet. 

Nu heb ik een vriendin die woont helemaal in oost (een dikke tien minuten fietsen) en die had een dvd-speler dus ik helemaal daarheen met mijn donkere dvd’tje over Peer. Maar eigenlijk hadden we toen ineens allebei geen zin in een donkere dvd dus we opteerden voor RuPaul’s dragreace, dat precies diametraal tegenover donkere Peer staat is.

Ik probeerde nog een keer daar die dvd te gaan kijken maar afspreken was niet makkelijk dus bleef die dvd maar liggen.

Voor gisteren had ik een man met dvd-speler gestrikt. Wij gingen die dvd kijken! Ik had dat rotding al twee jaar in de kast liggen. Nu ging ik eindelijk meer te weten komen over het leven van boer Peer.

Het was niet makkelijk want van boven moest een computer gehaald worden, die moest aangesloten op het grote scherm. Toen de computer de dvd inslikte begon het arme dier te zuchten als een astmatische neushoorn. Het was bijna zielig.

Geen enkel programma op zijn computer wilde de film afspelen. We konden er voor kiezen ons vast te bijten in dit kijkprobleem oplossen of ons neerleggen bij “Shoplifters“. Een fijne kijkfilm zonder Peer. En toen nog even kimchi maken. ook zonder peer.