We zaten buiten in een bubbelbad met een raketje in onze respectievelijke handen. De lucht was vol wolken en zo overweldigend mooi. Het was niet koud en bovendien: droog. Tegenover ons zaten zes ontzettend mooie, slanke, witte dertig-plussers met ons mee te genieten van het leven.

Onze bovenbenen raakten elkaar onder water terwijl hij zich -niet helemaal grappend- afvroeg of hij gestorven was.

In plaats van zelf reizen, kun je je ook omringen met reizigers. Dus in de tijd tussen fietsen in Italië en de zes weken dat ik huisloos ben, zocht ik naar reizigers.

Een aantal ochtenden kleedde ik mij voor het oog de buitenwereld. Dat is vermeldenswaardig want doorgaans werk ik thuis en wordt mijn kledingkeus overdag bepaald door wat bovenop de kledingstapel ligt en de gevoelstemperatuur in de woonkamer. Een aantal ochtenden kwam daar nu dat buitenwereldse oog bij want ik werd een digitale nomade, ik klapte mijn laptop voor de verandering eens open in een hostel i.p.v. thuis. Ik wilde me omringen met reizigers en reizigers houden zich op in hostellobby’s met gratis wifi.

Het werkte niet want er zaten allemaal andere locals zoals ik hard te werken en van ontmoeten was geen sprake.  Alhoewel ik er wel vrienden tegenkwam, dat was ook gezellig.

Toch kreeg ik wat ik wilde, twee keer zelfs.

Ik ging wat eten met vrienden, zij namen een vriend mee: reiziger nummer één.

De reiziger is Drew, die zelf een huis heeft gebouwd en schrijver is en ik dacht: oh daar ga ik weer (zoals hier).

Al lang voordat het gepast was om het voor te stellen, dacht ik: wij moeten samen naar de  sauna.

Ik ga zo nu en dan naar de sauna, in mijn eentje. Een dag lang slenter ik bloot van bad, naar sauna, naar ligbed. Ik eet, slaap, lig en scrub. Ik praat met zo min mogelijk mensen. Mijn telefoon wacht op me in de kluis in de kleedkamer. Niemand bereikt me. Na zo’n dag ben ik schoon en traag en klaar voor wat er komen gaat. Dat gunde ik hem. En mij.

De volgende dag fietsen we vijfenveertig zalige minuten langs water, bomen, groen. We zoeken shetlandpony’s maar vinden ze niet. Hij geniet met zulke volle teugen dat ik dubbel geniet.

In de kleedkamer kleden we ons uit. Tegelijkertijd.
“Trekken we hier onze kleren uit?” verbaast hij zich.
“Natuurlijk”, reageer ik Nederlands.

We lopen in onze badjassen naar binnen. Eerst staan we naast elkaar, naakt natuurlijk, te douchen. Tegenover ons een naakte vrouw met een tatoeage die blauw over haar rug kronkelt, lange dreadlocks, een slank, gespierd, wit lijf. Om ons heen: iedereen is naakt.

Natuurlijk is iedereen naakt, het is een sauna.

Hij kende het niet.

Hij had geen idee wat ik voorstelde toen ik zei dat we naar de sauna gingen.

Hij kende: met mensen met vergelijkbare geslachtsdelen of vrienden in een heet, houten hokje, eruit rennen, koud water, herhaal.

En hier liggen we samen in een zout bad te drijven. Onze hoofden onder water in het warme warme water. We wiegen in het water, gewichtloos, we horen geen stemmen.

Dan zweten we in een sauna waarvan de muren bedekt zijn met grote brokken zout. Er klinkt zachte ‘boeddhistische’ muziek. Zweet parelt, maakt grote druppels die over onze ruggen druipen naar onze handdoeken.

We douchen warm, lauw en koud onder verschillende soorten stralen. We moeten ook dat dompelbad in. Zo koud na een warm hok.

We hangen trots in ijskoud water. We kijken door een grote glazen wand naar buiten, waar grote witte en grijze wolken bulken in de lucht. We zien bomen en een bubbelbad, gras en twee witte, slanke lingeriemodellen lopen lingerieloos langs.

“Is dit echt?” vraagt hij.
“Half echt, zeg ik, want gewoonlijk zijn er veel meer normale lijven in de sauna, maar vandaag lijkt uit een fitnesstijdschrift geknipt.

We vinden twee ligstoelen met uitzicht op de wolken. Al snel kaapt de slaap me.

Soms kun je niet reizen maar kun je door de nabijheid van verse ogen ook met volle teugen weer van de wereld genieten.

Een week later diende zich reiziger nummer twee aan: de Couchsurfer van Shammie, een jonge hond met op zijn verlanglijst “nature and stuff”, die weer een week later wegens zieke míjn Couchsurfer werd. Daarover later meer.


Lees hier Drews artikelen

Benieuwd naar zijn boek? Hij kocht een huis in Detroit voor $500, verbouwde het helemaal en schreef er een boek over, dat kun je hier kopen of beter: mail je lokale boekhandel en vraag of zij het voor je bestellen en haal het daar op.