lootjes en lijstjes

Elk jaar vieren we tweede kerstdag bij mijn vader en stiefmoeder. We komen met alle kinderen (mijn vader en mijn stiefmoeder combineerden twee kinderscharen en verzamelden er zo 5) en aanhang en kleinkind samen. Mijn vader kookt een enorm diner dat op wonderlijke wijze gebalanceerd is, waardoor je je daarna zonder dinerdip op de stapel cadeaus kunt slingeren.

Vanaf het begin van de traditie is het een cadeautjesorgie. We trekken lootjes en iedereen levert een lijstje in. Sommige van ons leveren geen verlanglijstje in maar eerder een routebeschrijving, met gedetailleerde uitleg van de locatie van het specifieke cadeau, kleur, grootte, vindplaats, andere dingen die erop lijken maar die het níet zijn of links naar webshops.

Elk jaar stoei ik er mee: het bedenken van cadeaus voor mezelf, het vinden van cadeaus voor een ander, wat wil ik hebben? Ik heb allerlei morele bezwaren tegen zulk consumentistisch gedrag rond de kerstdagen. Maar geniet ook van glimmend papier en van nieuwe glimmende dingen, het is erg dubbel allemaal. Vaak krijg je iets en dat is net wat je niet wilt en dat vind ik zo zonde. Ik hou er echt niet van als mijn cadeaus worden gekocht bij stomme winkels (dus vul ik mijn lijstjes aan met: niet van bol.com! en: koop bij een lokale ondernemer ajb en: tweedehands mag ook!!). Kortom, kerst  levert me wat stress op elk jaar.

Om het mezelf makkelijker te maken bewaar ik na kerst een paar maanden alle links met dingen die ik zou willen hebben waar ik best nog tot de volgende kerst op kan wachten. Na een jaar blijk ik de meeste dingen helemaal niet meer te willen, al te hebben gekocht; het wachten heeft het glimlaagje van het nieuwe verwijderd, het product is van de website gehaald (polyglitter brons).

Jaren was ik erg arm en kreeg ik liever eten als cadeau. Ik hou erg van kerstpakketten vol eten dat je zelf nooit zou kopen, dus ik vroeg dan een biologisch boodschappenpakket en genoot van de kist vol heerlijkheden en drank. Bijkomend voordeel was dat mijn lootjestrekker een keer de biologische supermarkt in moest, want niemand van alle lootjestrekkers winkelt biologisch, komen ze ook nog eens ergens. Inmiddels kan ik mijn eigen boodschappen wat beter betalen, dus is de charme van het boodschappenpakket afgenomen.

Dit jaar stelde ik het inleveren van een lijstje uit en nog langer uit dan anders. De aanmoedigingen van mijn familieleden om toch zeker een lijstje in te leveren, werden steeds dringender. Nu wist ik al wat ik wilde, maar ik vond het zo jammer dat ik dan maar één heel klein envelopje had om uit te pakken én dat ik al precies wist wat er in dat envelopje zat. Dus twijfelde ik nog. Ik wilde ook wat materialistische spanning op de avond.

Wat ik wilde hebben was “een ervaring”. Vrienden van me zeiden me dat je beter ervaringen kon verzamelen dan spullen. Wat een slimme vrienden.

Ik ging bedenken wat ik graag nog eens zou willen doen, of wat ik leuk vind om te doen en vaker wil doen. Ik had een paar ideeën, maar nog geen knoop gehakt toen een vriendin me berichtje stuurde dat ze een yurt wil gaan bouwen. Om dat te financieren kon ik nu al een overnachting in de yurt boeken. Dat vond ik een prachtig kerstcadeau voor mezelf én zo sponsorde ik haar droom, winwin. Echter, de nacht die ik voor ogen had, was duurder dan het vastgestelde budget. Het duurde een week voordat ik wist te bedenken dat ik zelf de rest kon bijstorten en geen ingewikkelde constructie hoefde te bedenken waarbij ik mijn anonieme lootjestrekker geld kon geven.

Nu kan ik voor het resterende budget nog leuke dingen vragen, waarbij ik er natuurlijk altijd aanwijzingen bij ga zetten als: niet van bol.com!! of: koop bij een lokale ondernemer ajb!! en: tweedehands mag ook!!. Maar wát ik moet vragen krijg ik maar niet bedacht, vooralsnog levert het lijstje dat ik in het afgelopen jaar maakte, geen bruikbare ideeën op. In elk geval moet het uit te pakken zijn. Oh de spanning van een glimmend papiertje met een strik.

 

Cadeaus: Ga jij voor luxe, praktisch, eetbaar of ervaring?

← Previous post

Next post →

4 Comments

  1. Avatar

    Mevrouw T

    update:

    Het kopen van de cadeau’s levert me al een economische en morele dilemma op.

    Op mijn lootje staat een product dat ik het liefst bij die ene winkel die altijd zo’n fantastisch advies geeft koop, waar ze altijd met je meedenken, etc. Maar het betreffende product kost er 28€ méér dan in de webwinkel die de ontvanger opgaf, en dus ook 28€ óver het beoogde budget.

    Toen ik ze opbelde had ik me voorgenomen: tot aan 15€ extra wil ik uitgeven, als ik het daardoor wel bij hen te kopen. Maar bij 28€ is de grens blijkbaar te veel opgerekt. Toch geef ik nog niet op en ga kijken of er andere lokale winkels zijn, die ‘het’ voor mijn maximum bedrag over de toonbank willen laten gaan.

  2. Mijn pleegvader en ik zijn twee dagen na elkaar jarig en geven elkaar elk jaar sokken. Superleuke traditie en elke ochtend als ik mijn sokken aantrek moet ik aan hem denken.

    Verder heb ik dit jaar Novib-cadeaus gevraagd: http://paktuit.oxfamnovib.nl/ en een groententuin, bio-boerentraining, drie wc’s en een vroedvrouw gekregen! Dat vond ik ZO leuk, volgend jaar ga ik het weer vragen.

    Ik vind het zelf ook altijd moeilijk als mensen iets heel specifieks vragen wat tegen m’n principes ingaat. Maar ik hoor zelden iemand klagen over een Dille & Kamille-pakket met een concertkaartje ertussen.

  3. Avatar

    Mevrouw T

    een vroedvrouw komt åltijd van pas, haha

    • Ja, je moet er alleen niet te veel krijgen, op een gegeven moment is de zolder wel echt vol :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *