Gisteren had ik intake-gesprek nummer twee bij de Instelling [hier is 1]. Deze keer was ik een stuk rustiger en ik kon mezelf goed verwoorden, ondanks dat ik een griepje had (het is zo’n 1-dag-duf griep, daarna nog een week of twee snothoofd, ken je die?).

Ik kon er reflecteren op de vorige keer, toen -mijns inziens he- we het steeds hadden over hoe ik mij “over het algemeen voelde en wat mijn klachten waren” terwijl we niet adresseerden dat ik daar op dat moment knetter gestresst was. Bij zulke gesprekken (de intakes) heb je het over een macro-perspectief: hoe gaat het in het algemeen en wat is er overkoepelend aan de hand. Maar voor mijn gevoel negeerden we nu het micro-perspectief. (Ik zat daar nú en was nú over mijn toeren).

Dat vond ik erg fijn om te benoemen want ik had er last van. Daarnaast kon ik delen dat ik behoefte heb aan handvatten, handelingsperspectief en hulp kortom: behandeling. En dat ik het als frustrerend kan ervaren dat we nu aan het diagnose stellen zijn. Dan is er dus geen ruimte voor: wat moet ik doen als X of X.

Ik heb er zelf voor gekozen om eerst een diagnostisch traject in te gaan, omdat ik (ook) graag wilde weten of ik positief test op autisme ASS of persoonlijkheidsproblematiek (PS) of allebei. Want als dat in kaart is, kunnen we beter behandelen / ermee om leren gaan.

Dus eerst wil ik dit uitzoeken. De psycholoog legde helder uit hoe de mogelijke diagnostische-trajecten er uit zien, na deze intake-gesprekken. Zij gaat nu overleggen met collega’s en dan hoor ik waarop ze willen gaan testen. 

In drie kwartier praatte ik haar bij over de beginjaren van Sanne Bloem. En toen had ze genoeg gehoord. Ik mocht naar huis, zij ging overleggen met collega’s.

Daarna was ik moe en ik had die 1-dag-duf-griep dus ik lag de rest van de  dag lusteloos in bed. Gelukkig werd ik vandaag wakker en ik dacht “jamaar yessssss” en ik heb al 200 dingen kunnen doen waar ik gisteren echt niet aan moest denken. biceps-emoticon.