Zes weken heb ik mijn huis uitgeleend aan een vriendin. Ik reis rond met een rugzak en een wispelturige planning.
>> 10-12 mei Utrecht – bij Shammie
>> 13 mei Eindhoven – bij Juliëtte en Mari 

Van mijn moeders huis verhuisde ik naar Shammie’s studio in het centrum van Utrecht. Ze woont hemelsbreed nog geen 200 meter bij mijn appartement vandaan.

Ze woont op de bruisende Voorstraat. Een paar weken geleden schrok ze wakker van een hard ratelend geluid. “Gek”, dacht ze “klinkt een beetje als een machinegeweer. Ze googelde het geluid en inderdaad: dat was het geluid dat haar en haar zus gewekt had. “Zal toch niet?” dachten ze.

Ze liepen naar beneden en troffen daar een politieagent.

“Zijn jullie zusjes?”, vroeg de agent.
“Bent u een politieagent?” vroeg het zusje.

Affijn. Er was in haar straat dus inderdaad geschoten met een machinegeweer. Lees. Op zich leuk dat je met zo’n verhaal altijd wint als mensen tegen elkaar gaan opbieden op verjaardagspartijtjes:

  1. ik woon naast een vervelende buurman die stinkt
  2. tegenover mijn huis is een wietplantage opgerold
  3. onder mij woont een hond die ik eng vind
  4. in mijn straat is met een machinegeweer geschoten

Gelukkig schoten ze op een zondagochtend: een tijdstip dat er niemand op straat noch in de zaak was. De opzet was dus afschrikken, niet doden.

Daar mocht ik logeren.

Ik ben graag op mezelf. Ik doe graag dingen alleen. Er zijn dagen dat ik niet buiten kom en lekker in mijn eentje allerlei plannen zit te smeden en zit te computeren. Best veel dagen eigenlijk. Ik vind dat heerlijk. Op mezelf zijn, mmmm.

Toch wens ik vaak dat ik een sociale tijger ben: dat ik me altijd wilde omringen met leuke mensen, maar dat is echt niet het geval. Ik vind veel mensen lief, leuk en vaak prima in de omgang, maar tevens ook enorm vermoeiend en onbegrijpelijk en na een tijdje zit mijn hoofd zo vol van andere mensen en wat ze doen en waarom en wanneer en of ik het allemaal wel goed doe dat ik denk: gelukkig ben ik weer alleen.

Shammie is het tegenovergestelde. Zij houdt van mensen om zich heen en heeft ze het liefst altijd, overal, de hele tijd. Wij denken van elkaar vaak: hoe houdt ze het vol?

Nu woonden we drie dagen op elkaars lip.

Toen ik ’s avonds thuiskwam van het sporten stond zij al in haar ondergoed mijn eten voor te bereiden, precies zoals ik het graag zie.

We gingen samen salsa dansen en belanden daarna in EKKO tussen de 23-jarigen. Tegen wie het maar horen wilde, vertelde we dat ze dertig was. En er werd gezongen.

Toen we wakker werden was Shammie echt jarig. Echt 30. Drie Nul! Nul 3 nul. Hoofdletter 3. Hoofdletter 0. Een mijlpaal.

Ze was al op bed aan het springen omdat ze jarig en blij was dat ik er was.

Ik was haar cadeautje. Ik had al een huis in Amsterdam Noord tot mijn beschikking maar ik sliep bij haar, want zij houdt van mensen om zich heen. Uit de goedheid van mijn hart sliep ik daar.

Uit diezelfde goedheid liet ik haar koffie voor me maken, eieren voor me bakken, jus d’orange persen. Kijk, zij houdt ervan voor mensen te zorgen en als ik er ben, dan kan ze dus voor me zorgen. Het was echt een cadeau dat ik er was.

Zij moest nog 400 kilo runderstoof maken en ik vermaakte mezelf in de stad met het kopen van nog meer cadeau’s en slingers en een stop voor in de gootsteen van Shammies huis, dat nu dus ook mijn huis was.

Toen de runderstoof genoeg gestoofd had, spraken we af op een terras. Ze was tenslotte jarig en we moesten dus wel aan de witte wijn. En aan de kaasstengels.

We vierden haar verjaardag met familie en vrienden met muziek en miljardairshortbread, dat is miljonairshortbread met extra calorieën.

In de straat werd de hele tijd dat ik er was niet geschoten, maar toch was het niet saai. Het was heerlijk om omringd te worden met gezelligheid.

De laatste dag van mijn Utrechtse logeerderij ging ik eten in Janne’s huis, dat eigenlijk mijn huis was, waarvan ik de sleutel niet had. Janne was er niet, maar haar couchsurfer Josué, die eerst de couchsurfer van Shammie was, en later mijn couchsurfer werd, die was er wel. Hij had de waterpokken en ik ging voor hem koken.

Nou ja ik ging dus niét voor hem koken, want ik zei tegen Shammie (en aureooltje verscheen boven mijn hoofd): “Wat zal ik koken voor Josué?”
en zij zei: “Broccolisoep met feta”
dus ik zei nog even niets
en toen zei ze: “ik heb ook nog harira in de vriezer en lasagne”
en dus hoefde ik alleen nog maar eten op te warmen.

Na het eten vertrok naar naar Eindhoven voor de viering van de verjaardag van Juliëtte en Joni. De feestdichtheid was groot deze dagen.

In Eindhoven sliep ik op de bank met een kat in het holletje van mijn knieën.

Na al die dagen samenzijn dacht ik: zie je wel: ik ben soms ook even een sociale tijger. Gelukkig kon ik die avond lekker alleen naar mijn nieuwe huis in Amsterdam Noord. En de dag erna kon ik de hele dag alleen in mijn nieuwe huis gaan zitten werken.

’s Avonds komt mijn couchsurfer Josué. Hij komt uit Costa Rica een heeft de waterpokken, daarover later meer.