Kerstgrenzen stellen.

Gisteren gingen Steven en ik wat drinken in de stad. Ik had een leuke rok aangetrokken en een speld in mijn haar gestoken. We gingen praten.

We hadden namelijk nog wat dingen te bespreken. Kun je op de bank doen, je kunt er ook opuit gaan, dan komt het er ook van. Wij zijn de laatste tijd (er is een correlatie met het aantal uren daglicht per dag) van die knuffelkoala’s die na een dag werken en leven, enkel nog even eten, en dan een heel moeilijke documentaire over het ontstaan van iets ingewikkelds kijken. Leugen, dan lig ik op Youtube te kijken hoe Claire probeert culinaire M&M’s te maken en Steven probeert verwoed tot het einde van Reddit te komen.

Er zijn van die dingen die we moeten bespreken maar waar we niet aan toe komen, omdat we zo lekker op de bank liggen, moe zijn, omdat ze lastig zijn, noem maar een reden. We hadden nu een aantal dingen waarvan we hadden gezegd: daar moeten we nog eens over praten.

Voor hem was dat [dat is privé], daar wilde hij met me over sparren. Ik zei allemaal slimme dingen die hem hielpen. Ondertussen leerde ik van hem hoe hij dat, hoe noem je dat, dat je volgend jaar, of in de verre toekomst iets gaat doen en dat je daar nu al stappen voor zet om daar te komen. Hè het woord ontschiet me steeds.

Ik wilde het graag hebben over kerst.

We hadden het in de trein laatst al gehad over kerst en ik merkte dat ik me heel gespannen ging voelen en vooral dacht: “ik wéét niet wat ik wél wil”. 

Nu heb ik in de afgelopen tijd geleerd, door het voeren van heel veel gesprekken over wat ik wil en wat niet, dat dit een belangrijk onderdeel is van erachter komen wat je wilt. Dat die spanning erbij hoort, dat ik het dan weer even moet laten rusten, blijven denken, weer oppakken en dan na een tijdje dan is het iets minder spannend, snap ik het beter en dan komt er vaak een passend idee. Wat ik in elk geval toen niet deed in de trein was tóch door blijven zoeken naar een antwoord, terwijl ik er al heel gespannen van was geworden.

Ik heb het genot leren kennen van tien minuten over iets ingewikkelds praten. En dan op te houden. En tien minuten was vaak echt al even genoeg.

Wat-Kerst had dus al even gesudderd en ik had eigenlijk gehoopt dat ik nu al bedacht zou hebben wat ik wilde doen, maar dat was niet zo.

Ik vind het namelijk bijzonder uitputtend om twee à drie dagen bij die ontzettend geweldig lieve mensen die mijn familie zijn, te zijn. Het ligt ook niet aan hen, het ís ook gezellig, maar omdat het zo veel en intens is, zie ik er toch tegenop. En dan zouden we ook nog naar de familie van de Steven kunnen. Nog meer!!

Uit mijn relaas vatte Steven mooi bondig samen dat ik rustmomenten nodig had tussen al de gezelligheid en toen ik dat hoorde was ik blij dat we nu eindelijk de koe bij de horens hadden gevat. 

Ik wilde meer rust, daar werd het leuker van! Dus ik besloot: ik wil kerstavond bij mijn moeder. Eerste kerstdag niks, tweede kerstdag bij mijn vader, maar dan zónder de cadeau’s want ik vind het te veel van het goede.

We eten daar met ± vijftien mensen en daarna gaan we een ENORME berg cadeau’s uitpakken. Met zoveel mensen duurt het wel even en aan het eind ben ik (en waarschijnlijk meer mensen maar ik hou het even bij mezelf)  te moe en te vol is om echt de tijd te kunnen nemen van het uitpakken te genieten. Ik vind het niet zo leuk om te gaan zeggen, maar ik weet ook dat ze me lief vinden en dat ik mag zeggen waar ik behoefte aan heb.

Steven en ik kiezen ervoor om allebei ons eigen plan te trekken dus we doen familiedingen niet altijd samen. Als ik echt graag wil dat hij ergens bij is, geef ik het aan. Als hij zelf mee wil, is hij altijd welkom. Wat hij gaat doen, daar is hij nog niet uit, maar het was ook mijn vraag hè, ik hoefde alleen te bedenken wat ik voor mezelf wil en nodig heb.

Deze maand schrijf ik elke dag een stukje, 
Wil je de serie chronologisch lezen  begin dan hier.