gratis groen

We waren op de ruil-je-groenmarkt. Al vóór de poort (we waren te vroeg en moesten wachten tot we binnen mochten) ruilden we onze 3 koffieplanten voor twee pattisons en 5 tomatenplantjes.

Ik voelde een steekje: ruilden we wel de goede plant? Misschien waren er nog veel betere planten te ruilen en hadden we nu ons beste materiaal al weggegeven aan de poort. Wie weet wat we nu misliepen!

in de aanbieding

Meneer T is van ons tweeën onbetwist de plantspecialist, dus had ik besloten me zo veel mogelijk buiten het actieve ruilen te proberen te houden. Ik stond er voor de sier bij, kletste me schor (gelukkig zit ik sinds afgelopen maandag op logopedie) en maakte mooooooie bloemenslingers van nepbloemen.

De dag ervoor was ik op een andere markt (dit alter ego creëerde ik niet voor niets) waar een bak stond met “gratis” waarin ik een hele zak vol plastic bloemen vond. Wat een cadeau. Nu kon ik nog meer mooie slingers maken, waarmee ik alle kramen kon versieren.

bloemslinger

Het was zo leuk die dag. Het weer was heerlijk en de mensen waren zo aardig, en gezellig en vrijgevig. Bij aankomst mochten we een kraampje uitzoeken, wij besloten meteen ons kraampje met iemand anders te delen want we hadden niet enorm veel ruimte nodig en we schatten in dat er na ons nog heel wat mensen zouden komen, die ook in een kraampje wilden. Zo zie je: we waren al er meteen niet zo hebberig en begonnen al met delen.

blije-dame

Dat was de mindset: “we delen”. En dat was fijn. Oh, ik loop nog steeds over van warme gevoelens als ik er aan terugdenk.

Ik wil het illustreren door de bessenjongen te beschrijven, niet om zijn metamorfose te kijk te zetten, maar zijn verhaal was het mijne en dat van hem kan ik makkelijker kort samenvatten.

De bessenjongen was lang, wit en 30-35 jaar. Hij had -heel toepasselijk- een potje met een bessenstruikstek in zijn handen. “Ohhhh” straalde ik hem tegemoet “is die om te ruilen of heb je die al gerolen*?” Wij waren namelijk op zoek naar rode, witte of blauwe bessenstruiken.

Helaas, op onze kraam vond hij niet waar hij naar op zoek was, dus hij wilde verder zoeken of hij een betere match kon vinden. Hij wilde een frambozenstruik. Ik vond het jammer want ik wilde die bessenstruik. Ik snapte zijn redenering omdat ik zelf ook het liefst zeker wilde weten dat we met datgene thuis kwamen, waarnaar we op jacht waren. En ik voelde een sprankje ergernis omdat ik dacht: “zo werkt het hier niet, je kunt niet altijd 1-op-1 ruilen”. Wij ruilden een van de pattissons later ook weer door voor iets anders. Maar dat loslaten is spannend omdat je nog niet zeker weet of je het beste hebt en of er wel genoeg voor je is. Dat sprankje ergernis, dat was vermomde herkenning .

Want ik -die dat helemaal niet wilde toegeven- voelde ook de angst dat we zo veel mee hadden genomen en niet genoeg mee naar huis zouden kunnen nemen. Er was genoeg, natuurlijk.

Er was een mooi zwanger meisje, diens moeder had heel veel bessenstruiken in Groningen, daar konden we wel een keer heen. Dat was wat onpraktisch, maar wie weet in wat voor een paradijs je dan terecht komt als je er gaat kijken.

Wat later in de middag straalde de bessenjongen me tegemoet. Ik krijg warme gevoelens in mijn buik als ik er aan terugdenk. Zo’n mooi moment was het.

Hij overhandigde me de bessenstek. “Ik wil je deze geven” zei hij “ik heb vandaag zo veel gekregen van mensen, iedereen is zo gul geweest. Ik heb nog niets geruild maar de mooiste dingen gekregen”. Ik hoorde wel dat hij nog niet had waarnaar hij op jacht was, maar hij was duidelijk ‘om’ en wilde me de struik gewoon geven.

Toen kwam het zwangere meisje aangehuppeld. Ze had er nog even over nagedacht, zei ze tegen de bessenjongen, en bij nader inzien wilde ze de framboos die ze had, toch best ruilen voor zijn bessenstruik.

“Oh” zei hij “dat is jammer, want ik heb ‘m net aan haar gegeven”.

Ze haalde haar schouders op. “Och” zei ze “je mag ‘m toch gewoon hebben, ik neem ze de volgende keer dan wel van mijn moeder mee. Het kan wel wachten”. Zo had ik mijn bes, hij zijn framboos.

Overvloed ervaren was fijn. Ik ben de organisatie enorm dankbaar dat ze de randvoorwaarden voor zo’n prachtige dag hebben gecreëerd.

utrechtse aarde

Eva was er ook met “Utrechtse Aarde” een enorm geweldig idee waar ik hier meer over vertel. 

 

*verraadt hier haar roots

– volgende keer meeruilen? mail iets naar ruiljegroen@gmail.com dan kunnen ze je op de maillijst zetten

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Avatar

    Jana

    Oh, wat een superduper gaaf idee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *