Grote brokken waren het, dat roze Himalayazout dat ik kreeg voor kerst in 2013. Lang geleden werd ik bij een vriendin gefêteerd op goed brood met de heerlijkste olijfolie, waarover we zout raspten. Dat was Genieten, dat wilde ik best vaker.

Ik had nu zelf zulke grote roze brokken en wilde dus ook een goeie rasp, want met de rasp die we hadden was het gevaar op stukjes nagel in het zout te groot. En tijdens het raspen sprongen de brokjes overal naartoe.

In de kookwinkel bekeek ik een loeischerpe rasp, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen die te kopen. Dan hadden we straks in de keuken een goeie rasp met maar één functie: luxe zout raspen voor luxe momenten, ondenkbaar.

Zo bleven de brokken in de kruidenla staan en we zoutten alles gewoon met een zak Jozo. Maar in dat Himalaya-zout zitten allerlei lekkere mineralen en het was toch zonde om het in de kast te laten staan.

Eindelijk las ik toen een artikel over het zouten van noten, dat dat zout veel fijner was dan gewoon keukenzout. Ik had er nooit over nagedacht dat er te onderhandelen viel over de grootte van de korrel. Ik dacht na over hoe je het fijner zou krijgen, dat kreeg je natuurlijk door het in de vijzel fijn te stampen. Eureka! Die brokken zout konden natuurlijk ook in de vijzel.

Nu prakken we zelf ons zout en omdat het veel makkelijker is dan raspen hoeven we het niet te bewaren voor bijzonder gelegenheden, nu kan het gewoon door de muesli, in het brood en als we echt willen ook door de boter.

zeezout

  • Ik geloof dat dit ongeraffineerde zout beter voor me is (en lekkerder) dan een egale witte zak ronde korreltjes, maar ik heb het nog niet goed onderzocht. Wat denk jij over zout?