Op Marktplaats had ik een boek gekocht (besteld? gereserveerd?). Ik ging het halen in een wijk van Utrecht waarvan ik het bestaan eerder niet wist. Het was een mooie stille wijk met oude rijtjeshuizen. Er waren veel lege parkeerplaatsen.

Ik had € 3,50 voor het boek geboden en de verkoper was daarmee akkoord gegaan. Vergelijkbare boeken doen €5 op Marktplaats dus ik voelde me erg schuldig dat ik zo weinig had geboden. Om het goed te maken en omdat ik erg graag dingen versier pakte ik de allermooiste envelop die ik laatst zelf had geknutseld en ik plakte een euro, een twee-euro munt, drie stuivers en twee tien-centjes kunstig op een foto van mooie mevrouwen. En ik deed een kunstige scheurkalender-flyer in de envelop. Zo.

Ik wilde aanbellen maar moest kloppen. Een leuke blonde vrouw deed open. Ze had een houding waaruit sprak dat ze geen zin had om met me te praten, maar de dingen die ze zei, die stemden ongewoon overeen met de dingen die ik vaak zeg, dus ik moest wel doorvragen.

“Waarom heb je het boek zelf niet gedaan”, vroeg ik. Het was het boek ‘wreck this journal’ van Keri Smith. Een boek – voor wie het niet kent- vol rare opdrachten. Dit boek was het begin van een vloedgolf aan doe-eens-creatief-opdrachteboeken. Van haar hand en van andere handen.

Toen ik me afgelopen zomer realiseerde dat ‘opdrachtenboeken’ een trend zijn, keek ik een beetje beteuterd omdat het boek dat Eva en ik toen net afgerond hadden, waarin we uitleggen hoe je zelf een scheurkalender maakt óók een opdrachten-boek is. Een opdrachtenboek met aan het einde een prachtige zelfgemaakte scheurkalender. En niet een heel vies, gekleurd, gerafeld, gek boek. Alhoewel me dat ook heel leuk lijkt, getuige da tik hier nu voor de deur sta.

Ze had niet dit boek gedaan, zei ze, maar een vergelijkbaar boek Ze dacht dat haar zoon dit boek leuk zou vinden, maar die had er niet naar omgekeken. Nu had ze het voor hem verkocht (ik had een kínd te weinig geld geboden voor zijn boek) (maar zijn moeder ging ermee akkoord).

Hier begon het te bruisen van binnen hè. Want zei had dus een ander boek gedaan, welk boek dan, waarom, was het beter? Ik wilde allemaal vragen stellen en zij zond nee-ga-weg-signalen uit. Niet onaardig maar wel van: “ik heb wat anders te doen”.

“Ik heb een conference call nu, van mijn werk”, verklaarde ze. Ze merkte dus dat ik merkte dat ze op de springstoel zat. En ze verklaarde zichzelf. Vind ik erg fijn. “maar ik kan wel even kletsen”.

Welk ander boek dat kon ze niet helemaal beantwoorden. Er waren er een paar en het idee was leuk maar het was nét niet wat ze wilde, ze bedacht eigenlijk liever zelf opdrachten. En die ging ze dan doen.

Ze vertelde dat ze nu een agenda’tje had gekocht met 365-dagen zodat ze 365 mooie dingen kon maken. NOU VRAAG IK JE! Dat is toch mooi toevallig? Zij doet precies dat wat Eva en ik het afgelopen jaar bedacht hebben dat meer mensen moeten doen.

Ik zag dat als iets heel positiefs. Pas nu ik het schrijf denk ik: jij (lezer) zou nu kunnen denken dat dit iets niet goeds is want mensen kunnen dus zónder ons ook een kalender maken. Maar natuurlijk zeg ik je dan, dat kunnen ze, maar wij helpen erbij en wij maken het nog leuker. Dat zij dat doet is voor mij een bewijs dat er nog meer mensen zijn zoals wij. Die dol zijn op papier, dingen maken, die, zoals zij het zei “de ene dag iets spiritueels willen maken en de volgende dag iets geks”. 

Ik wilde heel graag dat ze voor mij een opdracht ging bedenken. En eigenlijk ook dat ze een Zelfgemaakte Scheurkalender ging maken want dat is PRECIES wat zij leuk vindt. Maar als ik er over begin dan voelt het al alsof ik haar iets probeer aan te smeren, aan mijn verkooptechnieken moet nog gesleuteld worden. 

Ik dacht aan de scheurdag die we gaan organiseren, zij zou dat ook echt leuk vinden. Een avond om (in creatief gezelschap) zelf een maand-kalender te maken als cadeautje ipv een cadeautje te kopen. Gevuld met allemaal mooi papier. Oh, zo’n goed idee van ons.

Ik verzamel graag allemaal mensen die het leuk vinden. Ik wil dat die allemaal om me heen zijn en dan mooie dingen gaan maken. Ik wil dat ze dat via de Scheurkalender doen, dat bruisende enthousiasme, oh dat is echt fijn.

Maar ja, ze had een conference call he. Dus we hadden niet echt tijd om creatieve vriendinnen te worden. Ik ga haar toch via Marktplaats nog uitnodigen voor de scheurdag, gewoon omdat ik denk dat ze er thuis hoort.