bloggen

Toen ik nog studeerde, schreef ik elke dag. Ik had een blog en kon geen windje laten zonder erover te schrijven. Ik noemde de blog “ikstudeernederlands” -omdat ik dat toen deed- en kreeg er megaveel commentaar op, want ik maakte waanzinnig veel spelfouten, typfouten en was niet zo taalvaardig als men van een Neerlandica verwachtte. Toch schreef ik enorm graag en leerde schrijven door al het commentaar en vooral door veel te schrijven, heel veel. Ik documenteerde zo mijn hele leven, alhoewel ik het nu terug kan lezen en geen idee meer heb wat ik bedoelde omdat ik altijd schipperde volledige transparantie en de wetenschap dat mensen we erop zouden aankijken als ik gekke dingen deed, schreef of dacht. Want dat deed ik en dat aankijken deden lezers zo nu en dan.

ikstudeernederlands.web-log

Toen ik klaar was met studeren stopte ik met schrijven. Eerst verontschuldigend over het weinige schrijven, zo nu en dan eens een stukje als ik het echt niet voor me kon houden en toen. is. het. gestopt. De drang was weg. De lust. Ik dacht niet meer bij alles wat ik deed: “wat kan ik daarover schrijven”. Ik vergat het.

Ik vind het zo vreemd dat ik het kon vergeten, want vóór het wegebben was het er altijd. Ik rende een keer naar huis van de supermarkt omdat er een jongen óp me was flauwgevallen en ik daarover wilde schrijven. Ik gebruikte het schrijven om mijn gedachten te ordenen. Ik vond het zo leuk dat er mensen waren die het lazen.

Als je dit leest, dan heb ik dus weer een lezer (hoileuk) maar terwijl ik dit typ, komt er bijna niemand op deze tochtige uithoek van het internet. Ik heb er niemand over verteld. Degenen die erover weten, weten de url niet. Er is een facebookpagina, maar die is op het moment van schrijven nog niet liveAan artikelen geen gebrek. Eens even tellen.

Hemeltje. 45 Stukjes tot nu toe, zonder deze mee te tellen. En nog niet wereldkundig gemaakt. Ik kan er zo veel redenen voor bedenken: nu is het lekker veilig en alleen. Er is nog niet echt een lijn, waar gaat het hier nou over? Het was nog niet mooi genoeg (maar daar heb ik deze week verandering in gebracht). Het begon als meneer T’s blog en ik heb die gekaapt. Ik heb de naam niet eens gekozen. Aaah. Er zijn nog veel meer mogelijke redenen maar de hoofdreden is dit:

Toen ik mijn scriptie schreef, over bloggen notabene, liep ik zo enorm vast dat ik anderhalf jaar heb geploeterd om een redelijk eindwerk te kunnen inleveren. Uiteindelijk schreef ik een scriptie over een schrijver die me geen barst interesseerde, goed geholpen door de 3e scriptiebegeleider op rij. Ik haalde net een voldoende. Terwijl ik in al die jaren een streber was. Ik me sip voelde als ik een 7,5 haalde en zacht weende bij een 6,5. Toen ik begon aan de scriptie wist ik twee dingen heel zeker: ik hield van schrijven en ik was gek op blogs. Een scriptie schrijven over blogs, dat was dubbel feest.

Het lukte me maar niet om een goede aan hun academische normen voldoenende scriptie te schrijven. Van ellende ging ik zelfs een half jaar bij de Albert Heijn werken, om maar te zorgen dat ik weer een dagritme kreeg want het enige wat ik dag en nacht deed, was piekeren over mijn scriptie en waarom ik toch zo’n vreselijke sukkel was dat het me niet lukte er een af te krijgen.  Uiteindelijk heb ik iets ingeleverd dat voldoende werd becijferd. Ik stopte accuut met studeren.  En daarna wilde ik niet meer schrijven.

Ik studeerde Nederlands tot en met 2008 en het duurde tot januari 2015 voordat ik besefte dat ik het gemist had. Ik was hier al een tijdje aan het schrijven, en bedacht alle argumenten van hierboven om maar tegen niemand te vertellen dat ik weer begonnen was met schrijven. Zelfs mijn moeder weet het nog niet en dat was de eerste die altijd mijn blogs las. Het mag een cliché wezen, maar ik vond het een heerlijk idee dat er altijd tenminste een iemand was die mijn stukken las en het waardeerde.

Nu is het weer tijd. Als ik een dagboek wilde bijhouden voor mezelf alleen dan had ik er geen website voor hoeven bouwen. Ik ga het maar weer eens aan de wereld zeggen dat ik schrijf.

Ik zal netjes een plaatje knutselen zodat ik een linkje op mijn homepagina kan zetten (kijk maar of ‘ie er al staat) en ik ga op mijn sociale kanalen maar eens vertellen dat ik het weer doe. Misschien maak ik zelfs binnenkort die facebookpagina toonbaar genoeg om openbaar te kunnen worden gemaakt.

Ik begin met Bloglovin, zodat de wildvreemden me kunnen vinden.

← Previous post

Next post →

3 Comments

  1. Wat fijn om je te lezen :-)
    Ik word hier blij van,
    liefs!

  2. Ja, je ikstudeernederlands-blog! Die las ik regelmatig, geen idee meer hoe ik daar ooit terechtkwam. Ik ben zo iemand die heel veel blogs leest en heel weinig reacties achterlaat (al probeer ik mijn leven te beteren, zoals je ziet). Ik vind het heel inspirerend en stoer wat je allemaal met je leven doet! Ik kan niet zo heel goed koken, maar ik zag een recept voor pompoensoep en ik weet dat je ook van breien houdt, dus ik voel me al thuis.

    • Avatar

      Mevrouw T

      oh wat tof dat je me al weer gevonden hebt :) dankjewel voor je complimenten. ik zag dat jij ook aan het bloggen bent, leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *